Życie

Żyję żeby żyć, nie żeby Żyć. Moje życie to chyba ostatnio jedno wielkie pasmo katastrof. Różnorakiego rodzaju. Począwszy od osobistych porażek-zdradzania samej siebie i danego sobie słowa, poprzez katastrofy w odniesieniu do innych-tracenie umiejętności ufania, przez te katastrofy większej osobisto-ludzkiej miary-nadal nie dotarłam do konfesjonału i póki co się nie zapowiada, poprzez te, które działają na moją psychikę, ciało, samopoczucie, humor-choroba. Żyję, aby żyć, nie po to, aby Żyć. Znowu milion pięćset sto dziewięćset robót do wykonania, obowiązków do spełnienia, oczekiwań do zrealizowania. Brak wolnego dnia w tym tygodniu, aby czegoś nie było. Tu prowadzenie konkursu, tu doświadczenia, tu próby wbicia na spotkanie do bierzmowania, tam diakonia słowa, gdzieś tam jeszcze spotkanie, no i między czasie próbne gimbazjalne. Do tego fakt kataru lejącego się z nosa, kaszlu, który próbuje za mnie wcisnąć wszystkie siły i chęci oraz zleksza nawalającego gardła wcale nie pomaga. Życie życiu nie równe.

Roraty

Dzisiejsze studenckie roraty... Uwielbiam. Moglabym uczestniczyc w takich mszach. Ciemny kosciol. Na wpol pelny. Godzina dwudziesta. Zero elektrycznosci. Ciemnosc poza kosciolem. I gdyby nie bylo dachu moznaby zauwazyc powolutku, z przyblizeniem sie godziny dwudziestej, zapaljace sie coraz wiecej jasnych, zoltych punkcikow. Plomieni. Nie tylko serc, ale rowniez swiec i lampionow. Czysty zywiol napedzany parafina, pszczelim woskiem, olejem. Oltarz przyozdobiony tylko lampionami. Prezbiterium tonace w cieplym blasku ognia swiec. Niski, cieply glos proboszcza i mimo wszystko glosny glos ludu. Delikatny dzwiek organow. Czlowiek czuje sie... niesamowicie. Samo misterium nabiera innej barwy. Innej wymowy. I gdzies tam wsrod tych ludzi i swiec ty. Mala istotka o dziwo wnaszaca wiele do wspolnoty. Sama obecnoscia. To poczucie, ze jest sie potrzebnym, ze potrzebna jest ta twoja swieca rozswietlajaca mrok. Nieziemskie. Az mi tak milo i tkliwe...

Grzech

Prosty zarzut. Ostatnio nic nie dodajesz. A może już założyłaś tego drugiego, prywatnego bloga ? Nic nie dodaję. Bo po co? Ostatnio się sypie. I po co o tym pisać? Oddalam się od wszystkich, na których mi zależało. Dlaczego? Bo tak. Bo tracę wieź z kimś najważniejszym, albo kimś, kto powinien być najważniejszym w moim życiu. kto ustalał porządek mojego życia. A dlaczego, to proste. Bo nie mogę iść do spowiedzi. Bo brakuje mi żalu. I co chyba najbardziej przykre, przestaje mi brakować tej spowiedzi. Nawet nie wiem, jak bym miała się wyspowiadać. Proszę księdza przyszłam do spowiedzi, bez możności spowiedzi? Trochę bez sensu. Nie potrafię żałować czegoś, co po części przyczyniło się do umocnienia więzi. Do tego, że nie jestem aż tak wyobcowana, do tego, że jestem trochę bardziej normalna. Bo napiłam się wódki. Nie potrafię żałować tego, że mogłam się wyluzować. Że mogłam się trochę zabawić, po tym jaki ryczałam do telefonu. I to bez upicia się, bez jakiś odpałów. Zwykłe, kulturalne napicie się alkoholu. Coś złego? Niby tak. A to sprawiło, że moje wartości się zleksza zmieniły. Jestem zła? Czemu nie użyć dosadnego słowa. Wulgaryzmu. Przecież to nie koniec świata. Coś mi nie pasuje, popełniłam błąd? Co się stało. Lekkie kłamstwo i jest jak najbardziej ok. No i się sypie. A ja nie mam odwagi ani siły iść do tego pana w "czarnej sukience". Nie mam siły znowu zacząć od nowa, bo przecież jest mi dobrze, jak jest. Nie trzeba się przejmować szczerością ani niczym. Jedynie szkoda, że się oddalam od tych, przy których chcę być blisko. Ale ile razy ja mam o to walczyć? Dlaczego oni nie mogą zawalczyć o mnie? Dlaczego ja mam się poświęcać po raz n-ty?

Faceci i cała reszta

Mam ich co raz bardziej dość! I dobrze wiem co mówię! Z jednyym nie mogę sie spotkać, z innym tez są problemy bo koleś albo nie wei czehgo chce, albo po prostu stara si,ę zatuszować swoje intencje ranioąc przyjacviółę. KJolejny bvawił się inna dziewczynną, którea teraz przez niego cierpi io nie potrafi nor4malnioen zbudować związku. Juiż nawet nie chce mni się trafiać w klawisze. Mam to gdzieś. POo prostu mam tego dość. Przez facetów znikam. A oni jak wiem mają to serdecznie w dupie. I weź tu niekiedy ich szanuju! Zroizum ich, nbaprawdę kobiety są bardziej ogarnięte od facetów! Tyle że w większości oni tak jak napisałam wczreśniej amją to w dupie i nie potrafia zruozumieć że komuś na nich zależy. Nie! Bo po co! Lepiej żyć we własnym świecie! Być samotną wyspą! I mieć głęboko gdzieś próby innych, aby dobić do brezegu! Lepiejk się pobaić|! Dawać sygnał na tak, po czym mieć kogoś w poważaniu przez kolejne kilkloa miesięcy! Lepiej jest by6ć z\ kims mając go za rtazem w dupie i wybierając coś zamiast tej osoby! Lepiej jest sie zgadać i mieć mkilion pięćset innych zajęć!

Kolejna kłuctnia z babcią. Kolejne fochy. Kolejne prawie odpyskówki.Tylko lepiej jest jak zwykle zamknąć ryj, nie odzywać sie i być grzecznym dzieckiem tak jak się tego wymaga.Co z tego, żer druga osoba godziw twojer jestestwo! W dupie to miej! Oczekują, że będziesz siedzieć cihco to sioedź! Masz wolność myśli! Myś ile cio się zachce! Ale dziub na kłódkę ! Bo nie daj boże powiesz co myślisz io to będzie prawdą! Co z tego, że ktoś cię obraża i godzxi we wszystko co myślisz?! Nie masz prawa się bronić! To starsza osoba, ona tak ma! Ona cię już zawsze będzie szantażować i terror3yzować emocjonalnie! Więc weź się przyzwyczaj! oto twoja prezyszłość! Czymanie języka za zębvami, bycie grzecznym dzieckiem i robienie tego czego się od ciebie oczeku7je! Zapraszamy!

Powiedzieć

Mogłabym dużo powiedzieć, ale po co? Po co się "produkować" na tematy, które zwykle i tak większość ludzi nie interesują? Ale po co przejmować się ludźmi? Przecież oni istnieją zwykle sobie, a ja sobie. Co mocno niekiedy widać. Ostatnio skutecznie mam gdzieś ludzi. Niech sobie żyją. Mogę pogadać, pośmiać się. Ale i tak oni sobie, a ja sobie. Potrafię się wczuć w ich sytuację, przeżyć to co oni i nadal żyć swoimi problemami. W swoim własnym, cichym, zamkniętym świecie.

Istniejesz, ale czy naprawdę żyjesz...? 

Przede mną sprawdzian ile czasu potrafię spędzić i nie zwariować. Wczorajsza kontuzja skutecznie przekreśla mój częściowy udział w zgrupowaniu. Będę siedzieć całkowicie sama w pokoju. Z własnymi myślami, problemami i smutkami. Będzie ze mną pewnie tylko Wiola (gitara) i książki. Więc zrobię sobie test. Jestem ciekawa po jakiej ilości czasu się złamię. I zadzwonię. Do jednej osoby. Bo nasze rozmowy, to rozmowy bez rozmowy. Co mnie odrobinę boli. Bez spotkań, bez rozmowy... Bez życia.

Znowu sama, bez nikogo, idę w świat znów inną, samotną drogą 

 

Niby

Jest dobrze. Przede mną trzecia olimpiada. Tym razem z fizyki. Za chwilę zgrupowanie. Pewnie będzie dużo śmiechu i zmęczenia. No i zabieram ze sobą Wiolę. Więc jest dobrze! Tylko do cholery dlaczego czuję się tak jakby świat mi się walił?! Dlaczego się czuję jakby życie było tylko szaro-czarne? Bez kolorów, bez radości? Dlaczego się czuję przytłoczona i mam ochotę po prostu mieć świat gdzieś? "Zadbać o bezpieczeństwo ratownika, nie ratowanego". Tyle, że nie potrafię być na tyle egoistyczna. Marzę o chwili dla mnie. Chwili luzu, prawdziwości, bez tłamszenia uczuć, myśli. Tyle że to na razie nie chce się spełnić. Bo nie potrafię sama, a ktoś, przy kim się tak czuję... cóż, ma natłok zajęć (nie obwiniam nikogo).

Więc życie się toczy. Z godziny na godzinę, z kroku na krok. Ze wschodu do zachodu słońca. Ciągle do przodu, bez kolorów, zagłębiam się w ten okrutny świat.

Zagmatwanie i ból

Dziwny tytuł nieprawdaż? Tylko chyba strasznie gdzieś tam prawdziwy. Dużo się dzieje, a zdarzenie, które myślałam że pomoże zagmatwało wszystko. Znowu pojawiło się tysiące pytań związanych z dwoma zdaniami. A co jeśli to sobie tylko wyobraziłam? A co jeśli te słowa źle odebrałam? A co jeśli mam o tym owej osobie której one też dotyczą powiedzieć?

Czy źle się czuję? Bardzo. Nie lubię łamać ludzi, na których mi zależy. Nawet rodziców. A musiałam to zrobić! Choć to i tak prawie nic nie dało. Ale dowiedziałam się choć jednej rzeczy. Ale czy było warto? Naprawdę sie zastanawiam. Niby nie da się niczego budować gdy nie ma szczerości. Ale czy słowa "Odpuść i tak nie odpowiem" nie s szczere? A może są na tyle, że mnie dręczą? Dla oderwania się czytam książkę J. McDowell'a. Czy fajna? Interesująca. Potrafi dobrze zająć myśli, bo trzeba się skupić na tym, co się czyta. I to chyba dobrze. Nie myślę o problemach, bólu. I chyba niech tak zostanie. Zamknąć się we własnym świecie myśli, modlitwy i żalu. Z nadzieją że ktoś kiedyś zauważy że coś jest nie tak i zacznie o mnie walczyć w momencie, w którym ja już nie mam siły.

W domu

Chciałam napisać świadectwo, ale chyba jednak tego nie zrobię ;) Nie czuję tego teraz. Może po prostu powiem, że... było tego bardzo dużo. Moje doświadczenie Boga, pogłębiło się o miliony procent. TO, co tam przeżyłam... Chyba nigdy czegoś takiego nie doświadczyłam. Tej radości, miłości i obecności. CI ludzie, którzy ze mną byli. Otwarci, gotowi porozmawiać, podyskutować, pomóc i opowiedzieć o swoim życiu. Nie zawsze łatwym i okrytym ciepła kołderką miłości i czułości. Ale za nim dokładniej opiszę co się działo, chcę porozmawiać z kilkoma osobami. One mają prawo o tym wiedzieć ode mnie, a nie monitora ;)

Dzien pierwszy

Wieczor piereszy rekolekcji zakonczony. Zmeczona, padnieta, spiaca i wgl. Ale jest dobrze. Zaczynam tym zyc. Mimo wszystko troska o druga osobe stawia mnie na nogi. Konferencja... Do 23. Kocham. Jutro pobudka o 7... ;/ i wez tu zyj! Na razie prawie zero kontaktu z bliska mi osoba. Pewnie jak wroci do domu to sie odzezwie. Ale to pewnie. A nie w 100% Przed chwila wypilam kawe... I zycze sobie powodzenia w zasnieciu... Ale jest kocyk. Do tego jest czesc ludzi z oazy. Dwie dziewczyny, muzyczna, ksiedzu. Kocham. Nowi ludzie, nowe swiadectwa. Jeszcze kilka dni. Dni skupienia i wypoczynku "duchowego"

Wyjazd

Jutro na ORAE. Cieszę się strasznie :D Może wreszcie chwilę odsapnę po tej całej szkole i galimatiasie emocjonalno-psychicznym. Może nawet stwierdzę że nie jest źle :o ale to przede mną. I coś czuję, że to będzie jedna z niewielu pozytywnych rzeczy.... Bo coś czuję, że zapowiada się... niezbyt ciekawie dalej.

Dzisiejszy dzień to dołowanie się, złoszczenie i mienie dość w jednym. Koleżanka z drużyny znowu nas wystawiła. Drugi raz. Przegrałyśmy 3:1. Ale nie jest źle. Grałyśmy. I to się naprawdę liczy. Ale za to teraz... Mam serdecznie dość. Pewnie za chwilę pójdę spać. Półtorej godziny gry prawie bez przerwy, godzinę wcześniej wf. I moje ciało odmawia posłuszeństwa. Jeszcze ojciec mnie wysyła do sklepu.... :/

Jutro akademia 11 listopada. Znowu wstanę o 7. Może mnie rodzice zwolnią z ostatniej lekcji, żebym się wyrobiła. Potem cały weekend wczesnego wstawania i wtorek do szkoły. W ramach nudy we wtorek jeszcze jest kolejny mecz. Będę idealnym przykładem zombie. No ale cóż. Trzeba jakoś żyć. Może się kiedyś wszystko ułoży...

Nadgorliwość gorsza od faszyzmu

"Bądźcie gorący albo zimni, ale nigdy nie chłodni"
Chcę być gorąca? Proszę bardzo. Nadgorliwość gorsza od faszyzmu. Chcę być zimna? Oczywiście. Za łatwo się poddaję, jestem nie czuła. Chcę być letnia? Nie, bo nie możemy być letni. Więc niech się wreszcie ludzie zdecydują! Bo mam tego serdecznie dość! Nigdy nic nie pasuje! A ja mam dość rzucania mną! Kolejne nerwy, kolejne kłótnie, kolejne rozdrapywanie ran i kolejne niezadane pytania. Cały mój świat. A gdzie tu miejsce dla mnie?! Oczywiście nie ma! Znowu prawię nie istnieję, przysypana staraniem się pogodzenia wszystkiego! A i tak większość ludzi ma to gdzieś! Nie pasuje mi coś, staram się coś przenieść! Ale oczywiście nic z tego! Nic z moich kombinacji! A jeszcze zbieram opierdziel! Może jednak będzie lepiej jak tym wszystkim trzasnę, zostawię samemu sobie i będę miała serdecznie gdzieś? Bo obecnie na to wychodzi. Co nie zrobię, jest źle, be i wgl.

Trochę dużo

Ostatnio dzieje się.... trochę dużo. Z różnych punktów widzenia, rzeczywistości, płaszczyzn itd patrząc.Ważna osoba pojawiająca się w moim życiu, pojawia się coraz częściej i coraz mocniej akcentując swoją obecność. Na różne sposoby. Sezon dołków mogę uznać, za zaliczony. Długi weekend rozpoczęty u przyjaciółki szczerą rozmową, komedią i na szczęście lepszym dzięki temu humorem. A muszę przyznać, że cmentarz w przeddzień Wszystkich Świętych wygląda pięknie ;-) A nie ma to potem jak zakwasy od noszenia kwiatków! Oczywiście święto jak to święto - przynajmniej jedna osoba fochnięta w domu i co najmniej jedna awantura. Tym razem z winy siostry.  No ale cóż... Jak napisałam. Święto jak święto.

Chyba jednak najbardziej mnie gdzieś tam boli dzisiaj. Zachowanie mojej animatorki. Która chyba źle coś odebrała. A ja jeszcze nie mam tak po prawdzie siły tego tłumaczyć. Pewnie zobaczymy się za dwa tygodnie, o ile się pojawię. Bo chyba zaczynam się nad tym poważnie zastanawiać. Nad tym co tam robię. Na szczęście to chyba jedyny negatywny moment dzisiejszego dnia. Teraz zaczynamy naukę... A z resztą... Kogo ja okłamuję..? Pewnie przeglądnę notatki i odrobię zadania. I na tym się skończy... :D

Och, gdyby tak wszyscy ludzie
Mogli przeżyć taki jeden dzień.
Gdy wolność wszystkich ludzi zbudzi
I powie: "Idźcie tańczyć, to nie sen"

Wartości

Gdzie się podziały tamte prywatki
Gdzie te dziewczyny, gdzie tamten świat
Gdzie się podziały nasze wspomnienia
Tamtych szalonych wspaniałych lat

Gdzie tamten świat. No właśnie.Gdzie nasze wspomnienia? Gdzie nasza radość? Gdzie nasza zabawa? Gdzie to, co było kiedyś ważne? Chyba obecnie na samym dnie. To, co kiedyś uważano za wartościowe - teraz jest niczym. A co z osobami, które chcą żyć jak kiedyś? Którym ten obecny świat wydaje się pozbawiony skrupułów, moralności i prawdy? Zostają zduszone, stłamszone przez ludzi. Co z ludźmi, którzy mają pasję, serce do czegokolwiek, na czym im zależy? Zostają zdeptani, zrównani z ziemią. Mądrość, wiedza, prawda, życie. To prawie nic nie warte w tym świecie slogany. I oczywiście oburzenie. No ale my przecież chronimy nasze życie. Wymyślamy nowe lekarstwa, bronimy się jak możemy, mamy policję itd. Ale czy chroniąc swoje życie palimy? Czy chroniąc swoje życie pijemy na umór i wściekliznę? Czy chroniąc swoje życie ćpamy? Czy chroniąc swoje życie popełniamy samobójstwo?

Odpowiedź nasuwa się sama.

Co raz więcej problemów. Moich i ludzi na których mi zależy. A które po części odbieram jako swoje. Kolejne koszmary w nocy. Kolejne "mam serdecznie dość i co z tego?". Kolejne próby życia w tym dziwnym, szalonym i okrutnym świecie. Kolejne awantury i kolejne maleńkie, prawie niewidoczne ranki na sercu. A w głowie tylko cichutkie słowa "Veni Sancte Spiritus"

Polski

Patrzę na rozgwieżdżone niebo i myślę sobie, że jestem takim maleńkim punkcikiem jak ta gwiazda. Że jest tyle osób w okół mnie, a ja jestem sama. Lubię czasem być tak melancholijną. Pomyśleć o sobie i innych ludziach. Ktoś zrobił zabawne odkrycie, że ludzie oddaleni o kilkaset kilometrów od siebie patrzą na tą samą gwiazdę. Pół świata widzi to samo w tej samej chwili. Cisza, bezruch, jak okiem sięgnąć tylko ja, granat nieba i gwiazdy na firmamencie. Uwielbiam takie chwile wyciszenia i spokoju. Takie momenty odpoczynku i refleksji. Ziemia jest tak wielka, a tak mała. Dokładnie jak gwiazda.... czy ja.

De ja vu

Nauczmy się żyć na nowo,
znowu obok siebie,
z wiarą, nadzieją, miłością,
Przeciwko całemu światu.

Niby wszystko po staremu, choć jednak nie

"Spoważniałaś, zmobilizowałaś się i znowu masz poczucie obowiązku". Powinnam się cieszyć, skakać z radości i wgl być szczęśliwa. Wreszcie wracam do normalności. Pochwaliła mnie nauczycielka, idę na olimpiadę z fizyki i matematyki. Zostałam wystawiającą w głównym składzie. Idealnie, perfekcyjnie. Znowu widuję się z ludźmi, na których mi zależy. Nic lepszego. A jednak.

Zaczynam tęsknić za chwilami, w których po prostu byłam szczęśliwa. Kiedy nie myślałam o szkole, obowiązkach tak bardo, że przysłaniały mi świat. Dzisiaj usłyszałam "wybacz, ale twój humor jest zbyt poważny". I to chyba znowu stało się prawdą. To o co walczyłam. Aby się trochę wyluzować. Nic nie daje. po raz kolejny słyszę słowa,o których o których wolałabym zapomnieć. I tak po prawdzie żałuję, że prawie nikt mnie nie chce poznać od innej strony. Tej, która jest żywa. Stara się udowodnić swoje racje, kłóci się niekiedy z rodzicami. Która ucieka na oazę, aby się chociaż chwilę pobawić. Chociaż moment być sobą. Tej innej osoby, która staje się wieczorami w pełni otwarta i melancholijna. Tej innej osoby, a jednak mnie. Teraz są naprawdę nieliczne chwile, kiedy jestem szczęśliwa. Małe kłótnie z Przyjacielem, rozmowy z Przyjaciółką. Krótkie chwile, które staram się zatrzymać, a które uciekają.

Chciałbym być sobą
Chciałbym być sobą wreszcie

Dobrze czy źle

Niby zrobiłam dobrze, pchnęłam całą maszynę. Więc dlaczego tak źle się czuję. Pomimo, że osoba, która nie miała wiedzieć o jednej rozmowie się o niej dowiedziała i stwierdziła, że nie jest na mnie zła, że w sumie dobrze zrobiłam. Więc dlaczego się czuję podle?! Dlaczego czuję się jakbym mimo wszystko nawaliła?! Dlaczego nawet stwierdzenie ważnej dla mnie osoby, której ta sprawa dotyczy, że jest ok mi nie pomaga?! Dlaczego znowu musiałam wszystko nakręcić? Dlaczego do niego napisałam? Dlaczego nie posłuchałam i się złamałam? Dlaczego znowu nawaliłam? :(  

Rozmowa

Oj dialogów pomiędzy mną a ludźmi ostatnio jest naprawdę dużo. Choć czy one coś wnoszą? Nie wiem. Może jedynie trochę mętliku, kolejnych tajemnic, kolejnych docinek na koncie i "siwych włosów". Dlaczego ostatnio nie stać mnie na konstruktywną rozmowę? Albo mam do kogoś, pretensje, albo się na kogoś wkurzam, albo mam do kogoś żal.... I ostatnio tylko na takich uczuciach żyję. Może powinnam się przestać po prostu odzywać, przestać wtrącać, żyć swoim życiem, nie patrząc na problemy innych. Tylko nie wydaje mi się to właściwe! Byłabym wtedy czysto egoistyczna. O ile już nie jestem. Dlaczego to wszystko musi być tak skomplikowane? Nie może być po prostu ustalony jeden idealny plan na życie, według którego możemy działać i czuć że to, co robimy jest ok? Dlaczego mam ciągle wrażenie jakbym robiła coś nie tak? Tylko nie mam pojęcia co. Chyba naprawdę powinnam się odciąć od ludzi. Może wtedy przestałabym ich i siebie ranić.

Zmęczenie

Ile można? No po prostu ile? Tydzień, miesiąc, rok? Przede mną jeszcze dziewięć miesięcy. Teraz zaczyna się okres, kiedy wszyscy chorują. Część klasy już siedzi w domach i się kuruje. I chyba im trochę tego zazdroszczę. Że rodzice im na to pozwalają. Mimo że mnie bolą wszyskie mięśnie, trochę gardło i jestem cała poobijana, ojciec mnie wysłał do szkoły. Mama jeszcze na dodatek udeżyła w moją hierarchię wartości dla wzmocnienia, więc już nie miałam wyboru jak się zebrać i iść.
                      "Cisza rośnie dzień po dniu
                        Gaśnie ogień naszych słów
                        Zamiast bliżej dalej nam
                        Już dość tego mam"

Frustracja

Ile można. W domu bajzel, nie mieszkam w swoim pokoju. Naprawdę chyba mi się dzisiaj skończyła do tego wszystkiego cierpliwość. To już koniec i wiem o tym, ale to nie zmienia faktu, że mam ochotę siąść albo zająć się sobą i mieć to wszystko głęboko gdzieś. Przynieś, wynieś, pozamiataj, poskładaj, podaj. Po dwóch tygodniach można mieć tego serdecznie dość.

Obudziłam się rano. pierwsza rzecz którą usłyszałam jeszcze w łóżku - umyj podłogę w małym i w kuchni bo się nabrudziło, umyj szafkę z łazienki, umyj płyny z siatki, przygotuj komin do przeniesienia, zacznij znosić części z łóżka. Ja jadę do Praktikera, Obi, Scalaka, Metalowca, po chleb. Mama za chwilę jedzie do szkoły rodzenia. Tak miło się obudzić i usłyszeć "dzień dobry, ładny dziś mamy dzień!". Po prostu cudownie. Zrobiłam prawie wszystko. Południe - składanie łóżka.Milion pięćset zabawy z częściami. Igłami, tulejkami, drabinkami, nogami, śrubkami i całą resztą. Na domiar nudy trzeba było zamocować półki. Buchachachacha. Tu ta półka nie pasuje - rozwalenie połowy łóżka i skręcenie. Po złożeniu drugiego łóżka okazało się że to miała być tamta. Rozwalenie do połowy obydwu łóżek i skręcenie. Dość! Serdecznie dość!

Teraz. Śliczny wieczór. Na dworze ciemno, łóżka poskładane, brakuje tylko materaców, kołder i poduszek. "No, ale to nie koniec roboty. jak na dzisiaj to za mało. Jeszcze rzeczy trzeba przenieść." I szlag człowieka trafia. Pół dnia roboty i jeszcze nie dość. A rzeczy trzeba przeglądnąć itd. I spróbuj wytłumaczyć rodzicowi, że zrobisz to jutro, bo dzisiaj już nie masz siły. To taki rodzic pójdzie do tesco, wróci, zastanie cię grającą na oboju i powie, no, że może by tak zacząć coś robić, jakiś porządek a nie grac na oboju.... Badum cy. Dość........................      

Może...

Kolejne dni, kolejne tygodnie, kolejne miesiące. Znowu spotkania, znowu rozmowy, znowu uczucia. Ale uczucia, czas, rozmowy się zmieniają. Choć trochę mnie to przeraża. Coś co niedawno było dla mnie wszystkim, nagle okazuje się czymś zwyczajnym. Gest, ruch, dla którego kiedyś byłabym w stanie prawie zabić dzisiaj mnie prawie nie rusza. Rozmowy, które kiedyś musiałam prowadzić, chciałam prowadzić, dzisiaj aż tak ich nie potrzebuję. No i czas. Wszystko się zmienia. Ja, ludzie. Może czasem za bardzo, za szybko. Niekiedy nie jestem w stanie już tego po prostu ogarnąć. Jakby się to działo po za mną. Czasu znowu brak. Niby go tak dużo, a jednak tak mało. Choć przynajmniej moje życie emocjonalno-psychiczne zaczyna wychodzić na prostą. Pytanie tylko za ile pojawi się kolejny zakręt. Może za niedługo znowu jakieś spotkanie. Może znowu zaczynam żyć chwilą. Może znowu kiedyś zacznę być sobą i się odsłonię. Może....

Siła

Dzisiejszy dzień był mega. Po prostu, szczerze mega. Trochę się wydarzyło, co mnie bardzo cieszy. No ale postarm się zacząć od początku i niczego nie pominąć. :)

Po wstaniu ciężkie mycie głowy w zlewie babci. Niestety remont łazienki nie pozwala na taki luksus jak prysznic, czy nawet w niektórych momentach zwyłe umycie głowy w umywalce. Szybki ogar i z babcią do kościoła na dzień chorych tz. Mszę Świętą z sakramentem namaszczenia chorych. Ksiądz miał piękne kazanie o ślubie. I to nie człowieka z człowiekiem, ale człowieka z Bogiem. Każda Msza święta i każdy sakrament, każda modlitwa i każde cierpienie jest zaślubieniem się z Bogiem. Obietnicą miłości, wierności i uczciwości ducha i serca. Nie zaślubieniem się z cierpieniem czy bulem, lecz właśnie z Bogiem. Później był dla mnie ciężki moment. Sakrament namaszczenia chorych. Na własnej skórze przekonałam się, jak ciężko jest obalić stereotyp. Dokładnie stereotyp "ostatniego namaszczenia". To naprawdę potężna walka, którą można jednak wygrać. I ja wygrałam.

(...) Pojechałam na oazę. Nadal rozradowana i napełniona Duchem. Trafiłam akurat na spotkanie zabaw. Trochę wygłupów i śmiechu później zaczęły się spotkania w grupach. Okazuje się że moja grupa jest obecnie dwu osobowa - ja i moja animatorka. Ale wydaje mi się, że to nawet lepiej. Bo potrafię się otworzyć. Po oazie szybki skok do c ch się przebrać i poprawić makijarz (tusz i korektor). Potem z moimi dziewczynkami na pizze, bo jedna z nich miała ostatnio urodziny. Zaczęło się niewinnie. Rozmowa o tym jak minął dzień, nasze wspomnienia z przed trzech lat. A skończyło się na........... Piwie. :D Jaki rodzaj, która lubi itd itd.

Jak można (chyba) wywnioskować było pozytywnie. Mam nadziejwę, że tych pozytywnych emocji starczy mi na długo. Niestety polscy siatkarze przegrali z Francją 3:1 ;(

Cios w brzuch z 20.09

Porządny cios w brzuch powala na łopatki. Jedno celne uderzenie, albo kilka mniejszych, ale szybkich i celnych. I leżysz. Paradoks mojej sytuacji polega na tym, że ja sama zadaje sobie te ciosy. Nie fizyczne. Wystarczą psychiczne.
                          "Trochę wspomnień z tamtych dni. Biała zima ja i ty"
Wspomnienia. Niby piękne a jak bolesne. Dotyk, szept, pocałunki. Może kiedyś to zblednie, może kiedyś zapomne. Chociaż już wybaczyłam, chociaż się postarałam. Z wspomnieniami nic nie zrobie.

Ostatnio znowu tracę grunt pod nogami. Ludzie, których uważałam za prawdziwych stają się fałszywymi. A może to mój punkt widzenia się zmienił. Osoba,której zaufania pragnęłam, zaczęła mi ufać. Więc dlaczego się dziwnie czuję. Dlaczego chcę się do niej zbliżyć i równocześnie ją odepchnąć. Może to wynik tego, że się dawno nie widzieliśmy. Że gdzieś tam w środku się nie czuję bezpieczna. Że tęsknię za tą osobą. A teraz pewnie się znowu z nią nie zobaczę. Nie wystarcza mi gg, na telefony nie ma czasu. Że chcę, a nie mogę. I choć ostatnio było ok. Wypad na pławniowice z dziewczynami, basen, gitara. To znowu się humor psuje.

Chyba zaczynam się nienawidzić.

Zaczynam naprawdę mieć dość siebie. Masek. Przeciwieństw. Emocjonalnej huśtawki. Łez, których nie potrafię wypłakać, słów, których nie umiem powiedzieć. No bo ile można? Mam za sobą naście lat życia, gdzie jego jedna trzecia to kłamstwo. I to kłamstwo, które sama stwarzam. Nawet nie potrafię się ogarnąć! Zadaję sama sobie ból, a potem winię innych. Dlaczego to wszystko nie może być proste? Mniej zawiłe, a bardziej przejrzyste? Dlaczego za każdym moim gestem musi iść lawina konsekwencji?! Dlaczego nie potrafię powiedzieć ludziom tego co czuję, bojąc się że ich zranię? Dlaczego muszę aż tak bardzo przejmować się drugim człowiekiem a nie sobą? Zmieniam się dla kogoś, a on nawet nie raczy tego zauważyć. Robię coś, aby było lepiej, a ktoś ma to w dupie. Dlaczego do cholery nie potrafię być egoistyczna?! Dlaczego nie potrafię być sobą mając w dupie innych? Dlaczego?! Dlaczego aż tak bolą mnie niektóre słowa?! Mam po prostu ochotę zniknąć. Zniknąć z powierzchni świata. Może będę sama, może przez to oszaleję, ale wreszcie odpocznę od tego wszystkiego. Wreszcie nie będzie osób które mnie ranią. Jestem przy okazji ciekawa ile osób by mnie szukało. Raczej prawie nikt.

Bezsilność

Co raz mniej rozumiem. Co raz więcej mi się plącze. Co raz bardziej panikuje i się boje. Co mam powiedzieć? Są miliony słów ale ja żadnego nie wypowiem. Za bardzo się boje. Boje się, że to co się dopiero zaczyna już się skończy. Nawet chyba nie ma słów, które by opisały co czuję. Są zbyt banalne. Zobacz moje oczy, zobacz moją twarz. Zrozumiesz. Choć słowa cisną mi się na usta nie wypowiadam ich. A przynajmniej nie na głos.

Tak narawde nie istnieje. Ludzie pamiętają o mnie tylko wtedy gdy czegoś potrzebują. A ja się czuję jak w klatce. Nie potrafię z niej uciec. Nie potrafię się pozbyć tego uczucia. Nie mam swojego miejsca. W domu jestem sama, w szkole jestem prawie że sama, na oazie jestem gościem. Nie istnieje dla ludzi. Tak po prawdzie to najgorszy rodzaj samotności. Ludzie są do okoła ciebie, ale przypominają sobie o tobie dopiero wtedy, gdy czegoś potrzebują. A tak dla nich nie istniejesz, jesteś jak cień. Pojawiasz się i znikasz.

Brak sił

Nie nie nie nie!

Mam dosyć. Wszystkiego! Serdecznie dosyć. Czy cały świat musi być przeciwko mnie? !  Czy choć raz coś nie może być po mojej myśli?! Może mi ktoś wytłumaczy dlaczego? ! Dlaczego teraz? ! Gdy jedna rzecz się wyprostowała!? To oczywiście kolejna! Nie wiem kto pisze mój scenariusz ale ma kiepskie poczucie humoru. Jeszcze ktoś chce mi dowalić?! Proszę bardzo! Gosia worek treningowy życia! Zapraszam! Walcie ile chcecie! W końcu i tak będzie musiała się podnieść!

Dajcie mi po prostu Gabrysie i jakieś miejsce na osobności. Bo inaczej nie wiem co zrobię...  nawet nie potrafię opisać swoich uczuć. Siąść i płakać. Pisanie nawet nie umie pomoc! Why? ! Nawet nie wiem czy mam jeszcze siłę walczyć...

Przytul i powiedz, że będzie dobrze. Że nie jestem sama. 

Niudy

Nic ciekawego. Czwarta zmiana planu w szlole, koleje dodatkowe, zero spotkań. Znów zaczynam popadać w rutynę. W szkole funkcjonuję dzięki kawie. Wstać, wyjść odpowiednio wcześnie, być aktywna na lekcjach, do domu, chwila odpoczynku, roboty domowe, wieczorem zadania, kąpać się spać. Dzień w dzień.

Zaczynam się coraz bardziej przerażać samą sobą. Nie potrafię sie wyrwać z tej rutyny. Nie ma nawet kto mnie wyrwać. Życie niby zaskakuje, ale moje ostatnio występuje przeciw tej rególe. Staję się praktyczna. Zrobić tak żeby było tak dopasowane do tak. Nie ma spontana, który tak kochałam kiedyś w sobie. Nie ma tej wolności. Sztywne ramy życia. I chyba po woli żal mi samej siebie.

Potrójne :)

:) :) :)

Tylko tak póki co mogę zacząć ten post. Wyjątkowo uśmiechnięta. Teraz. Mam nadzieję, że to teraz potrwa ciutkę dłużej :) Dziś pierwsza oaza, spotkanie. Bardzo pozytywnie. I niechaj tak zostanie jak najdłużej :)

Co mam powiedzieć?

Zaczyna mi się wszystko sypać. Mam po prostu dość. A to dopiero był drugi dzień szkoły. No ale tak, wracam do życia. Szkoda jedynie, że to zwykle oznacza więcej minusów niż plusów. Znowu zmęczona. Znowu przybita. Znowu mam dość.

Zakładałam dzisiaj nowy naciąg do gitary. Wszystko ok, choć miałam trochę problemów, bo musiałam nowe dziurki wywiercić, a raczek wykręcić wkrętem.  problem pojawił się przy ostatnim naciągu. Brakowało w zestawie dwóch wkrętów. No cóż. Trzeba było sobie radzić. Wzięłam przeszukałam stare, ale okazało się że są tępe i nie mogę ich wwiercić. Zrozumiałam to po jakiś 15 min zabawy i próbowania ich wkręcić, bez zbytniego uszkodzenia ich. W końcu wkurzona wzięłam, wykręciłam nowy i wkręciłam w miejsce gdzie miał być stary, a stary wkręciłam w miejsce nowego. Z drugim krętem zrobiłam tak samo. Lecz irytacja została zasiana. Założyłam dwie struny i poszłam robić obiad. Kiedy teraz wieczorem miałam chwilę zabrałam się za pozostałe struny. założyłam kolejne dwie, ale przy trzeciej już miałam problem. Co chwilę mi się rozwijała, nie potrafiłam jej nawinąć. Zirytowana tym i zachowaniem siostry poszłam do sklepu po czekoladę gorzką. Cała poirytowana, zła i sfrustrowana. Wróciłam już trochę spokojniejsza (po dwóch rajach czekolady) i spróbowałam jeszcze raz z siostrą. I ba dum cy. Struna pękła! Myślałam że zwariuję. Szybko sięgnęłam po kolejną porcję czekolady dla uspokojenia. Ściągnęłam pozostałe struny, nasmarowałam gryf i tyle. Teraz znowu muszę czekać na struny. Nie powiem, że mi nie smutno i że to zdarzenie nie zepsuło mi humoru.

Szkoła też nie najlepiej. Myślałam w zeszłym roku, że mam zajazd, ale się myliłam. Drugi dzień szkoły, a ja chcę już stamtąd uciec krzycząc "zostawcie mnie w spokoju, ja też chcę odpocząć i mieć chwilę dla siebie". Ale to tylko marzenia. Obecnie to wygląda tak: lekcje + trening, dodatkowe z maty, dodatkowe z polaka, dodatkowe z wos'u i historii, dodatkowe z religii, dodatkowe z geografii. Pewnie dojdą dodatkowe z angola i jeszcze kilku przedmiotów. W takim momencie cieszę się, że zrezygnowałam ze szkoły muzycznej, bo bym nie dała rady.

Koleżanki? Nie wiem co się dzieje. Nasze papużki nierozłączki się rozłączyły. Stworzyłyśmy dwójki. I w większości w nich funkcjonujemy. Z istotą bezosobową znowu się muszę nauczyć rozmawiać. Rozumieć itd. Po dwóch tygodniach na odludziu tylko z moimi rodzicami, znowu muszę nauczyć się funkcjonować w społeczeństwie. I nie wiem czy do końca mam na to siłę.  

W szkole...

Czepiajcie się jeśli chcecie, ale pierwszy dzień szkoły to straszne nudy... Sama osobiście właśnie przeżywam ten dramat. Niewyspane dzieciaki, przysypiające na ławkach w trakcie mowy nauczycieli o przepisach BHP. Nie mówię, że to niepotrzebne, ale że słuchanie 12 raz to samo... Nom cóż. Jest nudne... Więc siedzę sobie na szkolnym korytarzu, tudzież w ławce i pisze starając się nie zasnąć i słuchać . No ale taku urok szkoły... I niech mi ktoś powie że pierwszego dnia szkoły mam się czegoś uczyć to zastrzelę. Powodzenia...

Wszystko w skrócie, czyli co u mnie

Co u mnie? Takie dziwne, proste pytanie. Mogłabym zacząć od tego, że mam spuchnięte pół stopy. W trakcie wakacji dziabnęła mnie pszczoła. Trochę boli, trochę swędzi... No ale daję radę. W glany prawię nie wchodzę. DDW było genialne :) Ci ludzie. Ta moc. To spotkanie. Choć trochę to rozwalili, ale na to trzeba patrzeć pod dwoma kątami. Teraz, bez tych ludzi będzie mi po prostu pusto...

Dzisiaj rozpoczęcie roku. Nic ciekawego. Dwa miesiące odpoczynku zniknęły bezpowrotnie. Czas wstawania o 6.45, zrywania się z łóżka w celu zdążenia na lekcje można uznać za rozpoczęty. To chyba powrót do normalności. Znowu czas zajęty. Brak czasu na myślenie o czymkolwiek innym niż szkole. No może z małymi przerwami. Czas się obudzić ze snu. Wrócić do twardej rzeczywistości i zacząć żyć.

Długi czas

Minął miesiąc. Tylko albo aż. Tyle czasu albo tylko tyle czasu. Tydzień wcześniej miałam wrażenie że to tyle czasu, a teraz to dla mnie to tylko tyle czasu. Sama nie wiem co mam o tym, myśleć. Przeżyłam fajne wakacje w mojej ukochanej dziurze. Na domiar "nudy" w przeddzień wyjazdu użądliła mnie pszczoła. Na szczęście nie jestem uczulona, a spuchło nie aż tak bardzo jak mogło. Teraz mnie czeka Diecezjalny Dzień Wspólnoty :-)  Nareszcie zobaczę ludzi za krórymi tęskniłam tyle czasu ... I ubiore prawdopodobnie moje glany :-)  Dom... Mój kochany dom... Nareszcie :-)

Znikam

Nie ma mnie. Nie szukajcie mnie tu do końca wakacji na pewno. Potem się okaże, czy będę dalej pisać, czy nie. Coś chcecie, piszcie. Dostępna jestem na fb, niekiedy gg i w komentarzach na tym blogu.

Pesymistka, realistka, optymistka?

Dość. Dość, dość, dość. Kim ja w końcu jestem. Trzy różne sytuacje, trzy różne zachowania. Niby są różne, ale łączy je jedna osoba - ja.

Nie zrobiłam klusek. Znowu mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Matka wstała, wściekła się, no bo obiadu nie ma, a ona do pracy. Bo wcześniej zjadłam z siostrą i tatą, i nikt nie upominał się, że jest głodny. A dwa ziemniaki, na trzy kluski się nie opłaca. Ale wielki krzyk. I wyrzuty. Znowu mam dość. Przestaję w tym widzieć sens. Mam dość starania się, aby było inaczej, walki o cokolwiek. O poprawę, której nie widzę od ilu... kilku lat? Nie mam siły, chęci. Po prostu już nie widzę sensu. Czysty pesymizm.

Napisałam wczoraj post do niego. Nie odezwał się. Nic nie powiedział, nie skomentował. A ja jednak dalej mam nadzieję. Że napisze, zadzwoni. Nadal mam nadzieję, że kiedyś znowu mnie pokocha. Że będzie. Ciągle wierzę, ufam. 99.9 % optymizmu.

Dzisiaj Bejbik zadał mi pytanie. Za ile czasu znajdzie sobie pracę. Na moje zapytanie po co, odpowiedziała, że aby zarobić kasę i się wyprowadzić. Od razu jej powiedziałam, że długo tak nie przeżyje. Nie da sobie rady. Nie z jej obecnym podejściem do życia, nauki życia. Nie z jej pracami w domu. Nie da rady. Wyglebi się na drugim, trzecim zakręcie. Realistka.

Kim w końcu jestem. Trzy sytuacje. A ja jedna. Trzy zachowania, a ja jedna. Już sama nie wiem. To są trzy sytuacje z dnia dzisiejszego.

Do Ciebie

Ten post jest skierowany specjalnie do Ciebie. Choć słowo pisane ma dla Ciebie małą wartość, to jednak nie mam odwagi Cię tego powiedzieć wprost. Dlatego piszę. Przepraszam za formę, przepraszam za ucieczkę. Wiedz jedynie, że jesteś dla mnie ważny. I że twój żart "nie chce być oskarżony o pedofilię więc cie nie przytule" zabolał. Nie chodzi tu o to, że zabolał, bo odmówiłeś i zraniłeś moją dumę. Bo to to tam... Najpierw coś Ci pokaże.

Na początek jedno pytanie o wielu zakończeniach, które zadałam miliony razy. Dlaczego? Dlaczego do chole? Dlaczego mi go tak brakuje, dlaczego on? Dlaczego on nie może zrozumieć? Dlaczego nie może mnie znowu pokochać? Tak rani mnie bardzo. Bardziej niż tym zerwaniem. Wtedy zranił mnie raz. Teraz rani ciągle i to mocno. Bo czuje się odrzucona, nie kochana. Moje serce jest wybrakowane. Czy on nie może zrozumieć ze rani mnie swoim widokiem, głosem, zachowaniem, dotykiem? Boli mnie to że on gdzieś tam jest a ja się czuje samotna. Pusta. Że on istnieje ale mnie nie akceptuje. Że gdzieś jest ale mnie nie kocha. Że istnieje, ale jest jak powietrze - do nikogo nie należy. A ja chciałabym aby kawałek jego serca należał do mnie. Bo kawałek mojego serca już należy do niego. A on go rani, odrzuca. A ja go nadal kocham, nadal ufam. Nadal pragnę jego obecności, bliskości. Żeby tu był. Nawet nie mówił. Tylko przytulił i dał wsparcie. Tęsknię za nim. Chcę wiedzieć, że jestem dla niego ważna, że mi ufa, że jestem dla niego niezastąpiona. Że mnie kocha, że niewyobraża sobie beze mnie życia. Że odwzajemnia moje uczucia. Że będzie. Nie koniecznie fizycznie, ale w sercu. Że jeśli będzie się coś działo pomoże, a przynajmniej okaże wsparcie. Że będzie. Że już nie muszę się bać. Bo on jest.

To moja modlitwa. A raczej monolog do Boga. Napisałam go po tym jak przez piętnaście minut płakałam na ramieniu Luny. Przez Ciebie. Zabolało to dzisiaj dlatego, że Cię potrzebuje. Dzisiaj szczególnie bo miałam doła i było mi smutno. Nie wiem czy zaobserwowałeś ale w trakcie mszy tylko raz się do Ciebie uśmiechnęłam. Kiedy się modliłam a Ty poszedłeś do zakrystii ja prawie płakałam. A przynajmniej miałam łze w oku. Byłam przygnębiona, a Ty nic. Nie powiem że ten dzień nie był wspaniały. Bo był. Choć Twoje uparcie... ;-) Ale było cudownie. I dziękuję. Jedynym czegoś jeszcze brakuje jest to przytulenie.

Nie wiem jak na to zareagujesz. Może zadzwonisz, napiszesz. Może to zignorujesz. A może stwierdzisz że przesadzam i masz dość. Dość mnie i zrywasz kontakt. Nie wiem. Chcę Cię tylko przeprosić za formę i że nie potrafię zapomnieć. A jeśli znowu Ci przyjdzie do głowy tłumaczenie że nie chcesz ze mną być bo mnie ranisz, to pamiętaj, że ja się ranie bardziej.

Za dużo

Noc minęła. Nastał ranek. Było wczoraj wspaniale. Refleksje ale i śmiech przy oglądaniu komedii. Trochę gorzej dzisiaj. Ledwo południe a ja już mam ochotę mordować. Dokładnie moją siostrę. Dzwoniła dzisiaj rano do Agi. Zaczęła opisywać jak się bawi na warsztatach. W trakcie tego opisu myślałam że ją strzele. Ma 18 lat i zachowuje się jak dziecko. Do tego co ona tam wyprawia doszły jeszcze wpisy z jej bloga. Mam ochotę tak jej dać w pysk, żeby się obróciła i obudziła ze snu w którym żyje. Jej teksty mnie doprowadzają do szału. Mam ochotę jej to wykrzyczeć w twarz. Tylko wiem że to nie pomoże. Do tego jeszcze dochodzą myśli o nim. I o tym ile jeszcze czasu. Dzisiaj na kortach uświadomiłam sobie jedno uczucie - zazdrość. O to że był z inną. Ale muszę to przeboleć. Jeszcze dziwniejszy jest fakt, że modliłam się o prawdziwego chłopaka, który by mnie kochał - dostałam jego. Potem przez jakiś okres modliłam się o uzdrowienie zostałam uzdrowiona. Zaczęłam się modlić o tego jedynego, prawdziwego, znowu się pojawił. Teraz się modlę o to, aby zrozumieć. Czy to on, czy ktoś inny. A jeżeli to on, to żeby on też to zrozumiał. Tylko pytanie, czy on mnie nadal kocha....

Rozmowa...

Dzisiaj nocuję u Agi. Fajnie, nawet bardzo. Noc bardzo sprzyja rozmowom i refleksjom. Wejrzeniem w siebie. Tylko to, co tam siedzi, może niekiedy przerażać. Uczucia, które rzekomo wygasły, jednak buzują. A myśli, które nie powinny istnieć jednak istnieją. Ale też można zobaczyć zmianę. Bardzo, bardzo dużą zmianę po tych rekolekcjach. Jednak taka rozmowa, jest potrzebna. Uświadomienie sobie, że może to jeszcze nie koniec, że potrzeba czasu. Więcej czasu. Że nawet jeśli by to miało trwać do końca świata, ja nie zrezygnuję. A przynajmniej na razie tego nie planuje. Tyle też się zmieniło. Moje podejście do mnie. Do tego, co robiłam. Ile rzeczy, błędów zrozumiałam i jaka jest we mnie wola, aby ich nie popełniać. Ile rzeczy starych bym zmieniła. Ale też ile zostawiła, choć z ograniczeniami. To jest wręcz nie możliwe, o ile ja znowu dojrzałam. Znowu. Ale teraz jedynie wiem, że warto czekać. I że to czekanie boli, ale jest tego warte. Aby narodziła się na nowo przyjaźń. Podstawa wszystkiego. Wszystkich relacji głębszych. I tylko mam nadzieję, że dam radę. A szacunek, jaki zyskałam do samej siebie w ciągu dwóch tygodni przebija starania wielu osób w ciągu minionego roku. Ale to chyba dobrze :)

Od szóstego do siódmego :) (+ świadectwo)

Szósty dzień jak rekolekcyjny co dzień. Jedna mała różnica - zaczynały się tajemnice bolesne. Niby aż tyle się nie działo, ale jednak. Trochę poważniejsze tematy, konferencje. O 15 codziennie Koronka do Bożego Miłosierdzia i po modlitwie wieczornej Silentium Sacrum. Tak po prawdzie dopiero wtedy rekolekcje nabrały charakteru. Choć trzeba było niekiedy interweniować, jak dziewczyny w czasie Silentium zachowywały się za głośno, ale :) Więc dzień trochę inaczej wyglądał, ale nie były to aż tak duże zmiany :)

Niedziela! Dzień Pański! I Nasza oaza miała oprawę muzyczno-liturgiczną Mszy :D Więc z samego rana szkoła śpiewu aby jakoś to brzmiało. Potem chyba Namiot Spotkania i Msza. Nie powiem, wyszło całkiem, całkiem :) Jak na to, że znaliśmy się tydzień, każdy miał prawie że inny głos, a męska część naszego "chórku" służyła w całości przy Ołtarzu, to wyszło wręcz genialnie. Dalej dało się poznać że to niedziela tylko po tym, że mieliśmy dłuższą przerwę poobiednią. Jednak najlepsze zdarzyło się wieczorem. Kiedy leżałam w łóżku, czytałam księgę Izajasza. Ksiądz przyszedł, zgasił światło (które oczywiście po chwili zostało znowu zapalone), dziewczyny się troszeczkę bardziej przyciszyły. Ja odłożyłam Pismo Święte, ułożyłam się wygodnie na kocyku i zaczęłam wspominać. Co było. Jak to wyglądało. Jak ja się czułam. Co przeżywałam. Po głowie chodziła mi piosenka, teraz nie wiem jaka, ale było tam, że Bóg jest mocny i/albo wielki. W trakcie tego "filmu" wspomnień zaczęłam się modlić. Oddałam to. Oddałam wszystko Bogu. Aby to wziął, przemieniał, zmieniał. Aby wziął moje serce i uzdrowił je. I tak też zrobił. Miałam w pewnym momencie taką przerwę. Lecz ona nie trwała dłużej niż minutę. Potem znowu zaczęłam płakać. Ale tym razem w tym płaczu była też ulga. Niesamowita, nie wypowiedziana ulga ale i dziękczynienie. Poczułam, że jestem wolna. Że tej rany już nie ma. Jest blizna, bardzo wypukła, jest jeszcze lekki ból, ale mogę z nim żyć. Funkcjonować. Poczułam, że się znowu otwarłam na miłość, która wypływa ze mnie, i która do mnie przypływa. To było i jest wspaniałe uczucie. I za to chwała Panu :)

Spotkanie

Nie wiem, jak wy, ale dla mnie wybycie z domu w wakacje jest równe powrotowi do normalności :) Więc wyszłam o 11.30. Wróciłam....po 21 :D Skoczyłam do jej rodzinnego miasta Siostry. Poszłyśmy do sklepu muzycznego, na rynek... Tak spokojnie się przejść porozmawiać. Później do domu, aby zdążyć na banę dalej. Pojechałam do sąsiedniego, choć prawie wcale mi nie znanego, miasta, gdzie się spotkałam z istotą bezosobową :) Musiała owa istota sobie kupić buty, a dla niej to nie takie łatwe. Ile ja się nasłuchałam, jak owa istota nie lubi zakupów, łażenia po sklepach. Że nie ten rozmiar, nie ten kolor.... Masakra! Gorzej niż ja! No ale po zwiedzeniu pierwszego piętra centrum handlowego, przejściu się dwa razy przez deptak i zwiedzeniu wszystkich sklepów obównicznych poszliśmy znowu do centrum handlowego. tym razem zjechaliśmy na piętro -1 do CCC. Okazało się że mają fajne zniżki. I tam wreszcie znaleźliśmy te buty. Adidasy. Poszliśmy do KFC, zjedliśmy, napiliśmy się i stwierdziliśmy, że idziemy na Mszę. Akurat odprawiał ją ksiądz, z którym byłam na oazie :D Po mszy poszliśmy do niego, porozmawialiśmy itd. Niestety nie wyrobiłam się na wcześniejszego busa, więc w domu byłam dosyć późno.

Ale dzień był genialny. Dziękuję za to ;* Wiele to dla mnie znaczyło :)

Dziwny dzień...

Dzień wyjątkowy i niezwykły. Nie dlatego że był jakiś niezwykle spektakularny. Był to jeden z najzwyklejszych dni. A jednak nie taki zwykły. Wstałam późno bo o 11. Poszłam do łazienki, na śniadanie zjadłam ciasto, które wczoraj z mamą uciekłam (piernik z cukinią), siadłam razem z tatą i siostrą na kanapie i oglądaliśmy film. Niestety on się skończył i trochę się było zabrać za obiad. Bardzo letni bo pod tytułem grill na oknie :-) wpierw rozpoczęły się poszukiwania grilla, oczywiście elektrycznego bo bezpieczeństwo przede wszystkim. Wczoraj mama zamarynowała dwa kilo mięsa. Poszło całe. Trzy osoby + dwa kilo grilowanego mięsa + zaziki = pusty grill i jeden kawałek mięsa dla mamy. Po obiadku siostra poszła spać a ja wyłożłam się znowu na kanapie. W pewnym momencie tata przejął pilot a ja się zmyłam z ebookiem do sypialni rodziców. W pewnym momencie poczułam się zmęczona, odłożyłam książkę i zasnęłam. Obudziłam się dwie, trzy (?) godziny później. Tata kazał mi dokończyć rozpakowywać zmywarkę i dalej dzień się już jakoś sam potoczył. Jedynym ważniejszym elementem tego dnia była jeszcze wieczorna Eucharystia.

Dlaczego ten dzień był taki niezwykły? To proste. Ja prawie nigdy nie śpię w dzień. Nie potrafię. Wiec to był taki mój mały cud. :-D

Czwarty i piąty dzień

Nom cóż. Po  Bożym Narodzeniu wszyscy byliśmy zmęczeni. No bo jak nie? Zabawa daje w kość. Późna modlitwa wieczorna i kąpiel też.  Wiec niezbyt chętnie podniosłam się rano z łóżka no ale trzeba się było ogarnąć. Jeszcze wieczorem nie zmazałam makijażu wiec rano już musiałam. Codzienny problem z  wyborem ciuchów. I typowy plan dnia. Niestety dokładnie nie określę co kiedy było, bo czas się zlewał.

Poranek był krótki. Szybki ogar, krótka rozgrzewka, modlitwa i śniadanie. Animatorzy przejęli dyżur zmywający i kazali nam się spakować. Określili jak mamy się ubrać, co na pewno zabrać i dali nam na to pół godziny czasu. O wyznaczonym czasie wszyscy zebraliśmy się przed budynkiem i podzieliliśmy się na grupy do aut. Ja trafiłam do auta z Patrycją, drugą Patrycją i muzyczną Weroniką, a autem kierował diakon. Po pół godzinnej jeździe dotarliśmy do celu naszej podróży-Cieszyna. Wyruszyliśmy do kościoła na Namiot Spotkania i Mszę. Tuż przed Mszą była krótka szkoła śpiewu, na której dowiedziałam się co będę grała, bo Wera poprosiła abym wzięła flet. Po skończonej Eucharystii była krótka historia owego kościoła i zwiedzanie. Tuż po Mszy skoczyłam do księgarni i kupiłam sobie moje własne Pismo Święte. Poszliśmy na zamek, byłam na wieży, która była okropna, bo miała bardzo wąskie, strome schodki, a ja byłam w moich ukochanych glanach... Nie wiem ile razy w trakcie wchodzenia i schodzenia dał mi się we znaki lęk wysokości i myślałam że zlecę, ale na szczęście u góry się czułam dobrze. Po zwiedzaniu wieży poszliśmy dalej. Do „wnętrza” banknotu 20 złotowego. Jak to możliwe? Jeśli się weźmie taki banknot i popatrzy na jego tył, to w lewym dolnym rogu widnieje rotunda. Byłam w jej środku. Dlatego byłam w środku owego banknotu. Dziwnie tam było... Zimno, ciemno i jeszcze echo... Ale przeżyłam :-) dalej podążyliśmy na rynek, gdzie dostaliśmy dwie godziny czasu wolnego. Spędziłam ten czas z Adamem. Byliśmy w księgarni, w zwykłym sklepie, potem usiedliśmy w kafejce połączonej z sklepem i rozmawialiśmy. Gdy zebraliśmy się wszyscy poszliśmy na granicę. Mieliśmy trochę śmiechu, bo ci, którzy chcieli mogli być w dwóch miejscach naraz. Ja oczywiście skorzystałam z tej szansy i byłam równocześnie w Polsce i Czechach :-D Po tym poszliśmy jeszcze do słynnej studni i wróciliśmy do ośrodka. Wszyscy zmęczeni, ale żywi :-P

Z kolejnych ciekawostek o mojej oazie - trzy na cztery animki były zaręczone, a jedna para narzeczonych była u nas na turnusie.

Okres pierwszy rekolekcji

No cóż. Postanowiłam, że opiszę Wam mój pobyt, ale w częściach :-) Dzisiaj pierwsze trzy dni, czyli do Bożego Narodzenia.

Pojechałam razem z rodzicami. Widok miejsca, dokładniej ośrodka był bardzo zaskakujący. No ale ok. Ogarnęłam się. Weszłam razem z rodzicami i koleżanką którą zawoziłam do środka i od razu dowiedziałam się kilku ciekawych rzeczy, a mianowicie że moją animką jest Ania, która zna moją siostrę, że diakon był trzy lata temu z moją siostrą na rekolekcjach i uznał że jesteśmy podobne (?!), że mam do wyboru pokój na piętrze 0 lub -1. Wybrałam z Martą pokój na -1 i zaniosłyśmy tam bagarze. (Moja walizka... taka jaką się zabiera na miesiąc, ale co tam...:-P ) ponieważ miałyśmy cztery godziny, gdy rodzice pojechali, wyskoczyłyśmy zobaczyć gdzie jest sklep. Niestety nic nie kupiłyśmy, bo była niedziela, ale grunt to rozpoznanie terenu xD Wróciłyśmy i zapoznałyśmy się z dziewczynami, które przyjechały. Okazało się że jedna gra na skrzypcach :-D  Gdy już się wszyscy zjechali o 18 rozpoczęła się nasza pierwsza wspólna kolacja, krótkie spotkania w grupach i zapoznawczy pogodny wieczór.

Pierwsze wstanie... masakra. A jeszcze gorsze ogarnięcie się w 20 min i wyrobienie na rozgrzewkę. Ale udało się. Później normalny oazowy plan, czyli szkoła śpiewu (dosyć drętwa, ale była to pierwsza szkoła, więc norma) i moje pierwsze próby grania na flecie po roku przerwy. Szkoła liturgii, Namiot Spotkania, Msza Święta, obiad, przerwa poobiednia, spotkania w grupach, pogodny wieczór, modlitwa wieczorna, kąpiel i 22 cisza nocna (gdyby jeszcze ją ktoś zachowywał).

Później było lepiej. Jak się wpadło w rytm rekolekcji, to już się leciało. Był to dzień nawiedzenia Świętej Elżbiety. Następnego dnia miało być Boże narodzenie. Na obiedzie mieliśmy losowanie umilaczków. Z tej okazji był wypad do, tym razem już czynnego, skepu. Malutkie zakupy typu zapas do życia na oazie i zakupy dla umilaczka. Potem w ramach przerwy poobiedniej jeszcze był wypad na boisko i trochę gry w siatkówkę. Reszta dnia mniej więcej tak jak dnia pierwszego.

Kolejny poranek i kolejne wyzwania. Tym razem trochę inne, bo trzeba było wybrać w co się ubrać na wigilię! Więc początek taki sam. W trakcie przerwy poobiedniej był czas na przygotowanie umilaczków. Po południu uroczysta msza, kolęda i wigilia. W końcu ubrałam się w zieloną sukienkę z koronką do pół uda, balerinki i pomalowałam rzęsy. Na wigilii było luz. Siedziałam obok Bartka. Podczas wigilii dostaliśmy również dziesiątki różańca. Przydatne, bo prawie na każdym spotkaniu w grupie odmawialiśmy dziesiątek. Czas ten szybko minął. Nie zauważyłam nawet, kiedy minęła godzina. Śmiech, radość i zabawa wypełniały moje myśli. I tak było aż do ranka następnego dnia.

Gdyby ktoś chciał wiedzieć to z uczestników były
-dziewczyny: Ola i Gosia, Wera, Marta, Asia, Nikolina, Pato, Zosia, Chomiczek, Ania, Ania-Ania, Natalia, Ja
-chłopacy: Bartek, Adam, Krzysiek,
-animatorzy: Ania, Wiola, Dominika, Dominik, Weronika
-księża: ks. Piotr i diakon Dawid
-przyjezdni: Agata, Marek, Piotrek, Mariola

W domciu

No i koniec. A może początek? :-)
Strasznie szybko to minęło. Czuję się jakbym tam nie spędziła nawet dnia. To minęło tak szybko... Bardzo dużo się również działo, nie powiem że nie. Gdybym miała teraz to wszytstko opowiadać to by minęły wieki. Ale powiem szczerze że teraz widzę w sobie i w swoim patrzeniu na świat dużą zmianę. Mały przykład. Oglądałam dzisiaj "Opowieści z Narnii: Książe Kaspian" i tyle teologi i podtekstów religijnych jeszcze nigdy tam nie widziałam. Fakt że Aslan czekał aż do momentu w którym Piotr wysłał Łucję, bo ona wierzyła że Aslan ich nie porzucił, aby poprosiła Aslana o pomoc, albo słowa: nie ze względu na twoją dumę ale na miłość twoich przyjaciół, gdy sprawił że Ryczypiskowi odrósł ogon... Nigdy tego nie widziałam, a dzisiaj to dostrzegłam. Kupiłam sobie nawet medalik szkaplerzny. A w ostatni dzień reko tuż przed wyjazdem przyjechał Bejbik i Aga. :-)  więc spędziłam cudowne dwa tygodnie. A teraz czuję że jestem w domu... :-D

Żegnam...

No i żegnam. Za 12 godzin już będę w drodze na wakacje :) Aż się nie potrafię doczekać.

Małe sprostowanie do wpisu o zakończeniu mojej miłości. Jestem w trakcie jej zakańczania. To jeszcze będzie trwało... Uświadomiła mi to przyjaciółka, a ja się muszę z Nią zgodzić. Ale mam nadzieję, że nie będę sama. :)

Ostatnia rozmowa z istotą bezosobową była dla mnie zaskoczeniem. Było kilka słów, stwierdzeń, zdań, których nie spodziewałam się usłyszeć, przeczytać. To była naprawdę dziwna rozmowa...

Napiszę jak wrócę. :) Postaram się robić notatki takie jak w Belgii :D

Wakacje :)

Wakacje, znowu są wakacje,
na pewno mam rację,
wakacje znowu są!

Nareszcie! Wolność! Od wszystkiego! :) Za chwilkę oaza, jutro pakowanie i tata wraca!  <3 Aż się nie umiem doczekać... Jestem po prostu szczęśliwa :)

Świadectwo z biało-czerwonym wyróżnieniem w postaci paska :) Do tego (pozwolę sobie was zanudzić :P ):
-podziękowanie za udział w przedstawieniach
-nagroda za wzorowe zachowanie i bardzo dobre wyniki w nauce oraz za pracę na rzecz klasy i szkoły
-zaświadczenie o udziale w programie edukacyjnym Młodzi Przedsiębiorczy w module Zakładamy i prowadzimy firmę
-dyplom za udział w projekcie muzyczno-teatralnym Wieczór Kolęd 2013
-dyplom za godne reprezentowanie Gimnazjum nr 13 i UKS 13 na terenie miasta w roku szkolnym 2012/13
-gratulacje od grona pedagogicznego za wzorowe zachowanie, bardzo dobre wyniki w nauce i pracę na rzecz szkoły
-list gratulacyjny dla rodziców
-podziękowanie za pomoc w samorządzie uczniowskim
-bluzka sportowa
-kubek
-czekolada

Przeszłość

Koniec. Uświadamiam to sobie od dwóch dni. To był koniec. Na reszcie jestem wolna. Całkowicie. On już zniknął z mojego serca. Sam to sprawił. Naszym ostatnim spotkaniem, słowami, zachowaniem. A ja dzięki temu znowu mogę być sobą. Żyć swoim życiem. Nie myśleć o nim, o tym co by było gdyby. Choć jakaś część mnie nigdy o nim nie zapomni. Będzie go nadal odrobinę kochać, tęsknić za nim i dla tej części będzie on nadal atrakcyjny. Ale dostałam nową szansę i nie mam zamiaru jej zmarnować. Mogę znowu pokochać kogoś innego, czuć się kochaną i nie być niczym zobowiązaną. :)

Nie wiem co ze sobą począć

Bliżej i bliżej podejdź do mnie jeszcze,
Może usłyszysz dla kogo bije moje serce

Może mi ktoś wytłumaczyć, jak ja mam odebrać te słowa? Odbieram je do siebie. Co nie jest dobre. Daje mi nadzieję, której nie ma. Nadzieję, która ostatnio została zniszczona. Pomimo, że chcę, aby ona istniała. Znowu dni ciszy. Lecz może to kiedyś się skończy. Może moje zakochanie wreszcie minie.

Rozmawiam sobie ostatnio z Marcinem. Fajny koleś. Byłam wczoraj się z nim spotkać. Remontuje mieszkanie :) Trochę mu rozwaliłam plany... Ale ostatnia szansa. Dobrze mi się z nim pisze. Choć jedno zdanie z dzisiaj mnie rozwaliło :D Spytał się czy chcę, aby łamał zasady. Nie powiem, że nie podoba mi się odrobinę ten pomysł. Już jedną zasadę złamał-umówił się ze mną, pomimo że jestem dla niego małolatą (jest dwa razy starszy ode mnie) No ale będę miała czas, aby to przemyśleć i wgl. W końcu za kilka dni jadę na oazę!

:( Nie jadę na warsztaty. Mama mi nie pozwoliła jednak. Szkoda. Ale flecik mam. Będę sobie grała i ćwiczyła i bawiła się nim ile mogę :)

Tak na koniec. Piosenka, która ostatnio wałęsa się wśród moich myśli
http://www.youtube.com/watch?v=kMYTfaMyFUQ

List

 Zabrze, 23 czerwca 2013 r.

Drogi Ojcze

           Piszę ten list bo chcę, abyś wiedział co u mnie. Pomimo, że Ty wiesz wszytko, w końcu jesteś wszędzie, to wiem też, że chcesz to usłyszeć ode mnie. Dlatego też piszę. Chcę, abyś wiedział wszytko :) 

          Zmęczona, żeby nie powiedzieć panięta, to ja jestem. Duużo się ostatnio dzieje. Może też trochę za dużo? Dzisiaj był grill. Oazowy grill. Ludzi średnio, bywało więcej. No ale co się dziwić? Ty przestajesz być "modny". Dopiero jak trwoga to do Boga. Lecz nie dla mnie. Ja chcę być z Tobą w stałym kontakcie. Ten grill... Dużo radości, dokuczania, śmiania się, wkurzania i w ogóle. Ale też rozmowa. Jak dla mnie niedokończona. Ale i tak szczęście, że zaczęta. Wreszcie się odważyłam. Szkoda jedynie, że tak mało czasu, ale mam nadzieję, że Ty jeszcze sprawisz, że on się znajdzie. Trochę mimo wszytko żałuję. Bo znowu wychodzi, że mam zrezygnować z siebie, ze swoich marzeń dla innych. Bo ja czegoś chcę, a oni nie. Może to egoistyczna postawa, ale tak się czuję. Znowu mam rezygnować z siebie. Bo to ja się muszę dostosowywać. Niby mam wrzucić na luz, ale za razem nie. Niby pozwolić sobie na bycie sobą i korzystanie z życia, ale za razem ograniczanie się. Bo to kiedyś minie. Za miesiąc, za dwa, za pół roku. Minął miesiąc, za chwilę miną dwa i nic. Ja ciągle nie mogę zapomnieć. Ciągle go kocham. A jestem dla niego "tylko przyjaciółką". No ale nie tylko złe rzeczy ostatnio :) Wygrałyśmy pierwsze miejsce w lidze :D Spotkałam się z Agnieszką. I odbyłam z nią rozmowę... :P Za tydzień jadę na oazę. Może jednak uda mi się pojechać na warsztaty liturgiczne! Szkoda jedynie, że pomimo tych fajnych rzeczy jest też dużo przykrych. W ogóle niektórzy księża... Dzisiejsza msza to była mordęga. W kościele pomimo otwartych okien i drzwi duszno, a ksiądz jeszcze miał długie kazanie (o maśle maślanym z dodatkiem masła maślanego o smaku masła maślanego) i wybierał najdłuższe modlitwy... Pomimo, że to była msza recytowana nie potrafiłam się skupić. Ciągle myślałam o tamtej rozmowie. I przepraszam Cię za to. No ale wieczór... Nareszcie chłodniej i przyjemniej. :)

          Kończę ten list podziękowaniem. Dziękuję Ci za ten dzień, za każdy poprzedni i każdy następny :) Dziękuję za przyjaciół, za rodzinę, za ludzi. Za wszystko co dobre i co złe, bo pomimo że teraz jest ciężko, wyjdę z tego silniejsza. Dziękuję :*

Twoja Gosia      

Myśli

Tak siedzę i myślę pisząc ten wpis. Emocje wygasły, radość znikła. Znowu są problemy i ból. I myślę wciąż, co napisać.Czy o tych radostkach, choć nie pozornych, to dających szczęście, czy może o problemach i myślach które mnie gnębią. A może o jednym i o drugiem? A może o niczym? A może jednak po prostu wykasować ten wpis i udawać, że nigdy go nie było?

Tysiące myśli mi krąży pogłowie. Po części pytań, po części stwierdzeń. I jak je tu przesiać? Duży, prawie pusty dom. Nawet jeżeli są w nim ludzie ja jestem sama. Sam na sam ze sobą. Bóg jest, ale jakby go nie było. Pozostaje modlitwa, ale czy ona coś daje? Nie wiem. Rekolekcje przede mną. Może się na nowo odkryję. Może na nowo odkryję ludzi i Boga. Może odkryję, że ludzie nie istnieją po to, aby mnie ranić. Ale aby być. Może wreszcie na nowo odkryję siebie. I wrócę będąc sobą. Prawdziwą sobą. Gosią. A nie jej dostosowaną do społeczeństwa, niewykończoną podróbką, która istnieje po to aby być na pokaz. Może.... Tyle może... Tyle niedokończonych myśli. A co jeśli... A co gdyby... A co jeżeli... A może mnie po prostu nie ma? Może nie istnieje już ta Gosia, która potrafi być sobą? Istnieje tylko niedokończona podróbka? Ale to nie może być prawda. Bo podróbki by nie było. A może jednak? Może to podróbka wykończyła prawdziwą istotę mnie? A może po prostu ją gdzieś głęboko uwięziła? A może moje prawdziwe ja czeka na osobę, której zaufa. Obcą. Ale która ją wyzwoli. Co jeżeli taka osoba już nigdy się nie pojawi? Moje fałszywe ja zniszczy to prawdziwe? Ale jaka ja jestem prawdziwa? Tak długo udaję, że nie mam pojęcia. Żyję "życiem" które mam na co dzień. Które wymaga ode mnie maski. Bo bez niej będę zbyt odsłonięta. Zbyt otwarta na innych i podatna na ich zranienia. Życie to jedna wielka gra. Teatr. Szkoda tylko, że ja nie potrafię być na scenie, ale bez kostiumu. Może kiedyś znowu się otworzę.

Obecnie nawał problemów, nadziei. Co z nich wyniknie? Pewnie nic. Jeszcze chwila i wakacje. Na dwa tygodnie prawie że stracę kontakt z ludźmi. Będzie jedynie te kilka osób na oazie. Reszta świata nie będzie istnieć. Choć niektórzy pewnie będą się przewijać w moich myślach. Będę pewnie przez nich płakać, ukrywać się. Nie wiem co mam zrobić. Moje siostry się kłócą. Jedna żyje we własnym świecie i wynikają przez to problemy u drugiej. A ja jestem w centrum. Zawieszona pomiędzy nimi. To w końcu moje siostry. I co ja mam zrobić? Nie mieszać się w to? Już jestem wmieszana. Nie przyznać jednej racji? Nie da się, bo po części tą rację ma. Nie bronić drugiej? W końcu to siostra. Co nie zrobię, prawie zawsze będzie źle. Pewna osoba napisała do mnie ostatnio słowa "Zło musi być zawsze, ale nie zawsze musi nas obchodzić". Szkoda tylko, że mnie obchodzi. Może kiedyś się nauczę żyć tak, aby mnie nie obchodziło...? Ale to znowu może...

AAAAAAAAAaaaaaa!!!!

Aaaaaa!!! Piszczę!! Wygrałyśmy, wygrałyśmy, wygrałyśmy!!! Mamy I miejsce!! Jest!! Ychym, ychym.... :D

Na dzisiejszej lidze zajęłyśmy I miejsce! Wygrałyśmy 3:0 ! Jestem tak szczęśliwa... Wręcz mnie rozsadza! Roksana, Kamila, Iza, Patrycja, Ewelina, Natalia, Daria, Ewelina, Kasia (chyba nikogo nie pominęłam, a jeżeli tak to przepraszam) DZIĘKI!!!!!

Pani wpuściła mnie na boisko. Grałam cały set. Po raz pierwszy - już stres, mecz o I miejsce- nie da się opisać. latały mi ręce, kolana. Cała drżałam. Ale nie rezygnowałam. Grałam na ile mogłam. W przyszłym roku znowu liga :) Już się nie mogę doczekać...

Czekam

Czekam i czekam i czekam. Z niecierpliwością, z może lekką obawą. Czekam aż napisze. Kolejny dzień ciszy, kolejny dzień oczekiwania. Chcę się spotkać. Niby się zobaczymy w niedzielę. Ale nie wiem ile czasu. I to na "agape". Więc prywatności, spokoju zero. Humor mi siadł. Nie istnieje. Zmęczenie, problemy znowu biorą górę. Prawie zero odpoczynku.

Dzisiejszy w-f wykończył. Pierwsza lekcja, rozgrzewka... Na sali gorąco a my mamy skakać, biegać... No ale cóż. Trzy lekcje przerwy i kolejne dwa wf, tym razem spędzone na grze. Drugi na siatkówce, a trzeci na badmintonie. Biegania w chole i jeszcze trochę. A ciągle upał. Potem powrót rowerem do domu i loooodowaty prysznic.

Teraz mnie czeka walka. Walka ze światem, walka z mamą. Walka ze samą sobą. Będzie ciężko. Tego jestem pewna. Ale czy mam inny wybór jak sobie dać radę?

Hahaha ;(

No cóż. Spotkałam się dzisiaj z istotą bezosobową. I nie wiem, czy nie jest gorzej. Nie dlatego, że coś powiedziała, czy zrobiła. Nie. Chodzi o mnie. Tylko o mnie. O to, że się przy niej gubię. Nie potrafię zebrać myśli, zapominam języka. I jestem o to na siebie cholernie zła. Miało to wyjść inaczej. Miałam jej powiedzieć o wielu innych rzeczach. A nie tylko o tych trzech, o których jej powiedziałam. Będę musiała się z nią spotkać jeszcze raz. Tym razem z listą co chcę powiedzieć z podpunktami. I to najlepiej w herbaciarni (
chodzi o klimat i prywatność). A obecnie nie wiem co mam myśleć. Chyba myślę wręcz za dużo. I zaczynam tęsknić za nawałem zadań. Bo dzięki niemu mogłam się oderwać myślami od problemów. Udawać dalej pseudo sielankę. Tak naprawdę to dzisiaj uciekłam. Uciekłam.

Nawet nie wiem czego chcę. Z jednej strony chcę przestać udawać, ale z drugiej nie, bo tak łatwiej. Z jednej strony chcę go dalej kochać, ale z drugiej chcę się tej miłości pozbyć. Jedyne co wiem, że chcę wreszcie przestać myśleć. Mam wręcz  ochotę powiedzieć do istoty bezosobowej "przytul mnie i pozwól mi się wypłakać, bo na nic innego nie mam już siły". Nie mam siły... Na nic... A szczególnie na dalsze życie w sielance i bycie miłą, grzeczną dziewczyną.

W domciu :D

I po Brukseli. Nie powiem, zmęczona. I połamana.... :/ Chyba po prostu przepiszę moje notatki. A na końcu je uzupełnię :)
Pon. 16.40
Wyruszyłam. 20 minut opóźnienia, ale jadę :) Pada. Ale nie specjalnie mi to przeszkadza. Postoje mają być co 4 h. Już widzę, jak niektórzy z mojej klasy to wytrzymują. No ale.... Czym jest wyjazd bez zabawy? xD
Wt. 00.04
Kolejna godzina w drodze. Trochę zmęczona, ale jeszcze jeden postój przede mną i może dopiero wtedy spać. Od niecałych 4 godzin jestem w Niemczech. Korków specjalnie nie ma. Ruch płynny i bez problemów. Na szczęście nie było jeszcze żadnych niespodzianek.
Wt. 5.06
Łał... Spałam trochę ponad godzinę. 13 h jazdy za mną. Jestem już w belgii. Za jakiś czas dojedzimy na miejsce, ja tymczasem chyba zacznę się ogarniać... :D
Wt. 18.25
Już od dawna w Belgii. za mną 4 godziny zwiedzania i prawie pięć godzin czasu wolnego... Ale stopy i tak bolą. Właśnie ruszam do hotelu. 30 km przede mną, ale patrząc na to, że odcinek 125 km pokonaliśmy w 3 godziny to w hotelu będziemy za... no właśnie. Heh, Czekolady mam dość. Przede mną prawie cała zarwana nocka i kolejny dzień 10 h chodzenia. No ale dam radę!
Śr. 9.08
Bry... :D W końcu nawet monster mnie nie powstrzymał przed spaniem. No ale do wpół do dwunastej gadałam z Szopcią, a spać poszłam przed pierwszą... :D Teraz już w autobusie. Jadę do parlamentu europejskiego , jeszcze gdzieś, na obiad i do domu. PS. Puścili nam "Jesteś szalona" w autobusie. Moje pierwsze skojarzenie to animki tańczące z księdzem na Agape xD
Śr. 11.59
Już po parlamencie. Fajnie nawet. Przewodniki audio-wideo. Interaktywne tablice itd. Lecz i tak najlepsza była gra, w której trzeba było usadzić europosłów na odpowiednim miejscu. Usadziłam 135 posłów. Teraz do atomium. Mam nadzieję, że też tam będzie zabawnie.

W sumie było zarąbiście. Bania w autobusie na całego. Chłopacy się bili, dziewczyny grały w 33, e-papierosy też były niezłe. Ogółem zarąbista wycieczka. I niech wszyscy, których nie było żałują.

Rozesłanie

Ohhhh! Zakręcona po czubek głowy! I padnięta.... Ale było warto! Bardzo Wam dziękuję... Całej oazie... I szczególnie Agnieszce :* Siostra... Jesteś niezastąpiona :)

Sobota... Jeden z dwóch dni, w którym się wysypiam. Choć dzisiaj to nie wyszło. Wstałam tak jak do szkoły. Ale jak wcześniej zaznaczyłam, było warto :) Z domu owczym pędem. Oczywiście że popatrzyłam na zegarek, który się śpieszy o 10 min... A bany jeżdżą normalnie rozkładem sobotnim, więc raz na 20 minut. Przychodzę na przystanek i trolololo... Ponad 10 minut do tramwaju.

Jechałam w autobusie z Agnieszką. Prawie całą drogę spała opierając się na mnie, ale nie narzekam. Sama ją zachęcałam (No co.... Moja młodsza duchowa Siostra, którą uwielbiam przytulać...! :D ) Na miejscu uroczyste odsłonięcie i poświęcenie tablicy upamiętniającej pierwsze rekolekcje oazowe. Procesja do kościoła i Msza Święta. Myślałam, że mnie w tym kościele rozsadzi. Kościółek mały, ładny itd. Ale ktoś miał niewyłączony telefon... I stał blisko głośnika. W pewnych momentach nawet księdza nie było słychać! Takie... coś było na tyle głośne że się nie dało wytrzymać. A na początku Mszy nasz moderator diecezjalny prosił, aby wyłączyć telefony... Normalnie udusić ludzi, którzy tego nie zrobili...

Po Mszy Agape. Kiełbaski, ciasto, grochówka, ciasteczka, babeczki, kto co nie chciał. Ponieważ mnie i Agnieszkę trochę męczył natłok ludzi, to stwierdziłyśmy że idziemy się przejść. Poszłyśmy do lasu. Rozmawiałyśmy i rozmawiałyśmy i rozmawiałyśmy. W końcu wyszło nawet to, że zadzwoniłam do istoty bezosobowej. Poprosiłam o spotkanie. Wychodzi na to, że spotkamy się niestety dopiero w przyszłym tygodniu... :( Szkoda, bo potrzebuję tej rozmowy i owej Istoty. Ale nie mam zamiaru naciskać ani nic. Nie da rady, to nie da rady.

Z innej beczki. Niestety raczej aż do czwartku-piątku nie dam rady napisać. Jadę sobie na trzy dni (pon, wt i śr, czwartek rano już w domu) w Belgii. Postaram się w miarę na bieżąco robić notatki i potem je przepiszę, albo zrobię ogólny wpis. Więc do zobaczenia (przeczytania :P ) za kila dni :)

Pada deszcz, pada deszcz...

Ile czasu może padać? Ostatnio coraz częściej zadaje sobie to pytanie. No bo naprawdę ile? Zaczynam mieć tej wody z nieba dość. Zimno, mokro i ponuro. No kogo coś takiego nie dołuje?  Zmęczona jestem strasznie. Nie mogę się wyspać. Czuję się, jakby noc się skończyła, zanim się tak naprawdę zaczęła. Moim obecnym marzeniem jest zasnąć i wstać, kiedy się wyśpię. A o tym, mogę pomarzyć. Nauki jest w cholerę i jeszcze więcej. Jutro geografia, na którą mam wykuć na pamięć 45 krajów, 45 stolic i jeszcze potrafić je wskazać na mapie politycznej. Już widzę dzisiejszy wieczór. Nie mówić o WOSie i kilku innych przedmiotach.

Byłam dzisiaj na treningu. I Bardzo mi się podobał. Nie było naszej trenerki, więc zajęcia prowadził szef naszego klubu. Nie powiem, że się nie nabiegałam. Ale to dobrze, bo ostatnio prawie wcale się nie ruszałam i moja szybkość spadła prawie do zera.

Witaj geografio i Europo.... :/

Dziwne nabożeństwo i odwiedziny

Padnięta... Znowu! Spać mi się  chce, bo znowu niewyspana. Noc... Gdyby istniało jeszcze coś takiego jak spokojny sen. Budziłam się co nie wiem ile i nie mam pojęcia ile razy. Jeszcze około 4 nad ranem mojej kotce się nudziło i zrzuciła z ponad metra wysokości cały worek drobniaków + pokaźny plik kartek. Wstałam to było przed 9, bo na 10.15 do kościoła.

Dzisiaj nie byłam na normalnej mszy, lecz na nabożeństwie. W kościele ewangelicko-augsburskim. Nie powiem, że nie było inaczej. Jedyny wspólny element to wyznanie wiary i Ojcze Nasz. Trochę trudno się połapać niekiedy, ale w sumie fajnie. Była tam dzisiaj uroczystość 140 lecia owej parafii. Z tej okazji grał tam Bejbik na swoim instrumencie. Więc z mamą pojechałyśmy tam aby posłuchać jak gra i zobaczyć jak to wygląda w innym kościele. Jedyny minus... Nabożeństwo trwało dwie godziny i piętnaście minut. Trochę długawo, lecz to dlatego, że to było ich święto.

Po obiadku pojechałyśmy wszystkie do babci. Jeszcze zabrałyśmy naszą drugą babcię - Danusię. Więc takim kompletem pojechałyśmy. Znowu hoho czasu jazdy i do szpitala pedałowanie po schodkach pod górkę. Ale... To frajda. W sumie u babci spędziłyśmy trzy godziny, potem na frytki (ja, mama + babcia Danusia), kawę (mama + babcia Danusia) i naleśniki (Bejbik). Później znowu powrót do domu. Trochę trudnawy, bo były takie dwa odcinki na których tak lało, że widoczność pięć metrów. Szyba zalana, wycieraczki się nie wyrabiały. Ale pomimo, że wszyscy wracali po długim weekendzie do domu na drodze nie było korków ani zastojów. Całe szczęście...

Teraz nareszcie w domu z ciepłą herbatką... Spać i jutro do szkoły. Jeszce rano mam prezentację obowiązkowego projektu z WOS'u... :/ No ale... Kolejny dzień niesie nową nadzieję. Na lepsze jutro :)

Agr i bu

Kiedy z serca płyną słowa
Uderzają z wielką mocą
Krążą blisko wśród nas od tak
Dając chętnym szczere złoto
I dlatego lubię mówić z Tobą
I dlatego lubię mówić z Tobą

Ten tekst towarzyszy mi dzisiaj cały dzień. Od samego rana, w ciągu którego sprzątałam. Trzeba było dokończyć roboty. Jak się później okazało, nie było to wcale potrzebne, bo goście w końcu nie przyjechali. No ale domek nie powiem... Wygląda niczego sobie. Wypucowany na glanc. Szkoda jedynie, że tyle roboty mojej i siostry poszło teoretycznie na marne.

W sumie to pół dnia się nudzę. Jak diabli. Na oazę za późno, na dworze leje, Monsz na diakoni wychowawczej. Nic ciekawego do roboty nie ma. Nawet w TV nic ciekawego nie leci. Ani też z kim popisać. Buraczek z Siostrą na Lednicy. Ehh... Ale mam nadzieję, że przynajmniej dobrze się tam bawią :) Tego im życzę. Zabawy i odkrywania Boga na nowo. Może mi też się uda w przyszłym roku pojechać? :D 

(Nie) bezpieczna

Mam ostatnio okropne wrażenie. Że nie jestem bezpieczna. Nie potrafię się uspokoić i wyciszyć. Co chwilę coś mnie rozprasza. Nie czuję wewnętrznego spokoju. Mam przemożną ochotę rzucić się w ramiona istoty bezosobowej. Nie chodzi tu o to, że coś kiedyś było. Chodzi o to, że przy niej czuję się bezpiecznie. Jak przy przyjacielu. Który nie zawsze mnie zrozumie, ale akceptuje i samym faktem, że jest wspiera. Nie chcę przez to też umniejszać roli innych moich przyjaciół. Bo oni też są bardzo, ale to bardzo dla mnie ważni. Ale niestety tylko przy istocie bezosobowej czuję się tak bezpiecznie. Tak spokojnie. Szkoda tylko, że ten spokój czuję rzadko, a ostatnio wcale. Chciałabym nawet powiedzieć, że rzucić się w ramiona owej osoby i zacząć płakać. Bo nie mogę sobie na to pozwolić. Nie mogę pozwolić na to, aby ktoś zobaczył moją słabość. Mój ból. Wszystko znowu w sobie tłamszę i duszę. Ciągle tylko słowa. A one nie są niczym. Mimo, że je wypowiadamy, nie znaczą nic. Więcej znaczą czyny. Samo przytulenie znaczy więcej niż słowa "przykro mi", więcej niż słowa "będzie dobrze". Sam uśmiech znaczy więcej niż "hej", niż "mam dobry dzień", niż "uśmiechnij się". A to przecież tylko gest. Jeden, a wyraża biliony więcej niż słowa. Szkoda jedynie, że mamy teraz erę słów, a nie czynów.

Nareszcie po spotkaniu... :)

Spotkałam się z istotą bezosobową. Tyle czasu... Ale nareszcie. Trochę w biegu, bo co chwilę gdzieś, ale to było dobre. I potrzebne. Wydaje mi się nawet, że takiego spotkania mi brakowało. Nie że siedzimy na miejscu, ale właśnie się poruszamy. Bo w miejscu bym nie wytrzymała.

Nie powiem, że to było dla mnie łatwe spotkanie. A wręcz przeciwnie. Cholernie trudne. Dużo razy musiałam się opanować. Żeby po prostu nie położyć głowy na piersi tej istoty i nie poczuć się bezpiecznie. Albo żeby nie złapać jej za rękę. Ale dałam radę. Jesteśmy przyjaciółmi. I na razie tyle. I niech tak będzie. Ostatnia rozmowa z menszem i ogółem moje przemyślenia sprawiły, że stwierdziłam, że wolę abyśmy byli przyjaciółmi. Wolę sobie odpuścić i dalej "być" z ową istotą, niż dalej to drążyć i ją stracić. Może kiedyś coś wyjdzie. A dzisiejsze spotkanie było fajne. Po raz pierwszy byłam w pewnym mieście. Które owa osoba zna, więc mnie oprowadzała trochę :D Przy okazji poszliśmy do sklepu z herbatą i kupiłam sobie cztery torebki prawdziwej herbaty :)

Jutro mają przyjechać goście, więc trzeba ogarnąć dom... :/  Szczerze? Nie chce mi się.... I to totalnie. No ale gdyby jeszcze kogoś obchodziły moje chęci....

Egoizm

Jest ranek, a jedna myśl mi nie daje spokoju. Istota bezosobowa stwierdziła, że jestem egoistką. Ale czy i ona nie jest. Czekam na spotkanie z tą istotą kolejny tydzień. Kolejny tydzień bólu. Bo chcę coś skończyć, ale nie mogę. A to, że jest ta historia niezakończona dręczy mnie. Ale czuję się, tak jakby tą istotę to nie obchodziło. Ba! Wydaje mi się, że ona przede mną ucieka. Znajduje wymówki. Ale to może tylko moje odczucia. I ta istota chyba nie rozumie, ile mi bólu sprawia. Bo nie mogę skończyć tego, co mnie dręczy. Bo ona nie chce się spotkać. I to ja mam być egoistką, bo nalegam na spotkanie. A owa istota bezosobowa nie jest? Nie chce się spotkać. Zamiast poświęcić mi aż godzinkę-półtorej czasu i wreszcie to wyjaśnić tak, abym mogła zamknąć rozdział, ona ucieka. Sprawia mi ciągle dodatkowy ból.

Tak naprawdę, to wczoraj przez tę istotę bezosobową miałam doła. Ale ową istotę to pewnie nawet nie interesuje. Nie powiem, że nie jestem teraz rozgoryczona. Bo jestem. Ludzie nazywają mnie egoistką, nie mając pojęcia co robię. Prawie mnie nie znając. A sami zachowują się jak egoiści.

Jeszcze jedna myśl mi wpadła do głowy. Kiedy owa istota kończyła to co między nami było, powiedziała, że woli to skończyć teraz i mieć ze mną kontakt, niż później i tego kontaktu nie mieć. Że skończy to teraz, ale nadal będziemy normalnie obok siebie funkcjonować, a nie się nienawidzić. I właśnie widać, jak funkcjonujemy. Ona ucieka przede mną. I ja miałam ją nienawidzić i uciekać przed nią. A owa istota robi to samo. Chyba mała zamiana ról.

Za dużo

Chcę napisać wiele, lecz nie napiszę nic. Za dużo słów, za dużo obrazów. Za dużo myśli, wspomnień i marzeń. Za dużo wszystkiego. Za dużo spraw, za dużo zadań. Za dużo chwil minionych i niespełnionych. Za dużo mnie i mojej psychiki. Chciałabym się odłączyć. Na jakiś dzień, dwa. Nie myśleć, nie działać nie funkcjonować. Wreszcie nie być przytłoczoną. Jedyna myśl, która nie daje mi spokoju. Nikt nie może mnie skrzywdzić bardziej, niż ja sama. Chodzi mi o psychikę. Nie chcę tu zbytnio się rozpisywać. Wiele moich myśli łączy się z istotą bezosobową. Więc rozpisywać się nie będę.

Prezentacja i odebrać Julkę. A potem spać. Humor znowu denny. I żebym to ja wiedziała czemu... :/

Dosyć...

Mam dość. I nie wiem dlaczego. Teoretycznie się nie przemęczam, nic takiego. No chyba, że przemęczam się przez to, że mam dobry humor. Ale jednak mam dość. Bo taki jest dzień? Pochmurny, szary... Nie mam pojęcia. Teoretycznie wczoraj nic specjalnego, dzisiaj też nie. Do szkoły nie poszłam, bo załatwiałam pracę magisterską mamy (musiałam iść po wydruk). A jutro mnie czeka to samo. Na szczęście mam na 9, ale jak się uprę, to po prostu nie pójdę na wf.

Jutro też przyjeżdża Julka. I jeszcze trzeba zawieźć jakiejś pani rzeczy dla ojca, żeby pojechały do Niemiec. Zapowiada się ciekawy dzień... Jazda po pracę, walka o 6 z muzyki, odebranie Julii i te rzeczy.... Znając świat jeszcze coś dojdzie. Taaa... To będzie bardzo milusi i lekki dzień...

Jeszcze walczę z PowerPointem. Robię prezentację na zakończenie obowiązkowego projektu z WOS'u. I mam jej serdecznie dość. Mam połowę, nie mówiąc o tym, że jeszcze kolejną sobie dorobię. Filmiki, tła, zdjęcia, tekst... Pewnie jeszcze by trzeba zrobić przejścia i efekty wizualne. Potem to wysłać do pani, a i tak nie wiadomo, czy wszystko się otworzy na szkolnym kompie. Mam to wysłać teoretycznie do niedzieli, ale lepiej, żebym już to w piątek - sobotę miała gotowe, bo jak poprawki czy coś, to też muszę mieć czas. Grrrr... Jeżeli nie stracę cierpliwości to będzie cud.

Dzień matki

Dzień matki bez matki.... :( Ma dzień... No ale jeszcze będzie.

Dzień.... Lenienia się w trzy i trochę! spałam do 10.30, wstałam wykąpałam się i znowu poszłam pod kołdrę... Tym razem przed tv i tam spędziłam tam czas do 15... Potem trzeba się było ogarnąć :/ I dom też... Ale dałam radę. W ramach porządków spotkałam się jeszcze z menszem :D Wycieczka poznawcza po realu i okolicach Goethego :) A potem jeszcze lody.... :D Z biedronki! Było... Ach..! Dzięki menszu ;* Za wszystko.... :*

Teraz na Mszę, a potem za lekcję. Pffff... jeszcze jak by mi się za to ostatnie chciało wziąć...

Tak uzupełniając, to na mszy było... Zarąbiście! Śpiewałam sobie w chórku piosenki oazowe, trochę się przez to pogryzłam z sisterkiem, ale jest ok :)

Babski dzień

Jupi! Dzień był zarąbisty. Wyspałam się. Nareszcie. :D Przygotowałam prościutki i szybki obiad i pojechałam :) Byłam razem z mamą i Bejbikiem na wycieczce w Bystrej. Leży tam w szpitalu nasza babcia, która ma dzisiaj urodziny, więc pojechałyśmy z tortem. Posiedziałyśmy, powygłupiałyśmy się (rozwalanie się w cudzym łóżku jest.... Ach..!) Nażarłam się tam słodkiego jak rzadko :D Półtorej kawałka super słodkiego tortu, dwa kawałki makowca... Gdy wychodziłyśmy od babci zrobiłam sobie z sisterkiem sesję fotograficzną (zdjęcie załączam). Później pojechałyśmy na frytki (kolejne kalorie!) i kolejną sesję w parku. Później droga do domu, w ciągu której się znowu wygłupiałyśmy :D

Teraz trochę zmęczona ale za to wyluzowana i szczęśliwa :) Zero facetów, zero powagi, zero zmartwień. Tego mi było trzeba!

Pusta skorupa

Koniec. Koniec pisania i myślenia o nim. Wszystkie uczucia są zamknięte pod kluczem. I to naprawdę dobrze. Owszem, niekiedy są przebłyski. Ale to przebłyski. Tak to tylko obojętność. Trzeba zacząć żyć starym rytmem życia, nie rządzonym przez miłość. Mam jedynie jeszcze kilka pytań, ale to najpierw musimy się spotkać. Ale przy obecnym stanie mam naprawdę dużo cierpliwości.

W szkole nic ciekawego. Z takich co bardziej interesujących wydarzeń, to dowiedziałam się, że w środę przyjedzie być może moja kuzynka. Byłoby super.

;'(

Humor totalnie zły. To jeszcze pewnie po wczoraj. Istota bezosobowa napisała, że jestem egoistką. Nie wprost, ale ogólny kontekst tak wyglądał. To boli. Cholernie. Kolejna osoba. Nie wiem, czy napisała bo tak myśli, czy dlatego, że miała taki dzień. A może jedno i drugie? Przeżyłam przez to totalną załamkę. Miałam ochotę ryczeć, drzeć się i zniknąć. Nie istnieć. Wreszcie mieć święty spokój. Dzisiaj w szkole podobnie. Tyle, że zamiast tych trzech rzeczy po prostu miałam doła, przeplatanego z czarnym humorem. No ale dałam radę.

Dzisiaj po szkole? Mam dość. W dwie strony piechotą, pięć minut w domu i dalej. Z mamą do urzędu, potem po oc do auta, na zakupy i po ramki do tablic. A to wszystko na jednej kromce chleba ze szkoły. Nogi mi do tyłka włażą. Mam po prostu dość. Jestem znowu zmęczona. Jedyny taki totalny pozytyw, to że złapałam w pewnym momencie wspólny język z mamą i się powygłupiałyśmy, pożartowałyśmy. :)  Jak rzadko kiedy. Ale teraz humor nadal nijaki. Znowu się czuję, jakby grunt usuwał mi się spod nóg. Dzisiaj w szkole chciałam jedynie, aby bezosobowa forma się pojawiła. Przytuliła mnie. Nie mówiła nic. Tylko przytuliła i była. Agnieszka stwierdziła, że nie powinnam tak myśleć. Bo ona w tym momencie nie powinna być dla mnie oparciem. Bo się jeszcze bardziej nakręcam. Nie wiem... Lampka wina to chyba dobra alternatywa...

O.o

O dziwo wszystko było dzisiaj dobrze.... Naprawdę o dziwo. W szkole jak najbardziej ok. Kostka nawet nie bolała. Normalnie na wf ćwiczyłam, a potem jeszcze zostałam na treningu. Jedyne co mi nie wyszło to bana. Pojechała o 3 minuty za wcześnie przez co pedałowałam pieszo i się spóźniłam. No ale... dało radę.

Teraz się trochę pouczyć, ogarnąć i tyle. Jestem po tym treningu padnięta. Godzina grania dwa na dwa na całym boisku. Ale warto było. :)

Ból i trudna rozmowa

Kostka nadal boli. Jak cholera. Jeszcze dzisiaj grałam w siatę. Oczywiście bardzo łagodnie, ponieważ prawie że nie biegałam. Jedynie sobie odbijałam z dziewczynami na dworze. No ale kostek boli.

Dzień w szkole znowu zakręcony. Sprawdzian z niemca, prawie połowę odpisałam od koleżanki i tą samą prawie połowę dałam innej kumpeli. No ale poszło. Polak spoko. Na wf nie miałam ćwiczyć choć ćwiczyłam, ale to tam... :D Potem rela, na której sobie czytałam ebooka w najlepsze. Oczywiście potem miała być chemia... ale była godzina wychowawcza. Zamiast następnej reli wyszło, że miałam chemię. Dokładniej lekcję pokazową. Na szczęście upiekło mi się i nie musiałam iść robić doświadczenia, więc luz. Wróciłam do domu.. nie wiem jakim cudem. Kostka miała mnie dość i vice versa.

Wczoraj rozmawiałam z Rafałem. Wyszło że jestem totalną egoistką. Bo kocham, nie chcę tego zmieniać i to powiedziałam. Bo go ranię tym, że mi nie może dać tego, czego potrzebuję. Zgadzam się, jestem egoistką. Ale nie potrafię inaczej! Przestanę, gdy usłyszę słowa "Nie kocham Cię". Ale to szczerze wypowiedziane. Prosto w oczy. Nie potrafię inaczej. Więc jestem egoistką, zapatrzoną w swoje uczucia.

Trochę porządków w domu, teraz "obiadek" i tyle. Jedynie jeden fragment mi chodzi po głowie:

Nie ma Cię, gdy moje życie spada w dół i
Nie ma Cię, gdy wszystko łamie się na pół
Ale kocham Cię, kocham, wciąż Cię kocham ku**a
I nie znam już innych słów, to jest zbyt trudne.

Jeden z cudownie najgorszych dni

Ała. Boli mnie wszystko. I to nie dlatego, że ćwiczyłam na wf, ale dlatego że sama sobie robię krzywdę. Wczoraj dobie zrobiłam ranę na lewym kciuku (niespecjalnie!) - dosłownie wycięłam sobie kawałek skóry. Boli. Poszłam na konkurs z niemca no i miałam później ponad godzinę przerwy. Więc co. Z dziewczynami do naszej trenerki podbijamy, czy da nam piłkę. Więc sobie grałam z rozwalonym palcem. Wracając ze szkoły, kiedy chowałam rower walnęłam się z całej pety głową w rurkę. Okej... Wysłał mnie tata do Praktikera. Miałam mało czasu więc się śpieszyłam i oczywiście nie kontrolowałam siły z jaką zaciskam ręce na kierownicy. Dzięki temu gdy je od tej kierownicy oderwałam, palec pulsował bólem. Szybki powrót do domu i znowu ta sama historia. Późnej chwila żeby się przebrać i na busa, który oczywiście się spóźnił. wysiadłam przystanek za wcześnie, więc jeszcze musiałam podbiec. W ramach tego biegu źle stanęłam przez co na początku myślałam, że skręciłam kostkę, jak po chwili się okazało udało mi się ją tylko nadwyrężyć. Potem kolejny ból. Ale tym razem wewnętrzno- sercowy. Pojechałam zawieźć rzeczy ojcu i poprosiłam mensza, aby mnie doprowadził do końca, bo ja okolicy tamtejszego miejsca nie znam. Wysiadam z busa. Czeka oczywiście mój monsz i.... bezosobowa istota. Pierwsza myśl? Co ona tu robi, miała być na koszykówce. Ale fajnie! Chwilę potem kolejna rana. Oczywiście odsunęła się. W sercu sztylet, w brzuchu miecz. Bolało bardziej niż kostka, bardziej niż palec.

Co chwilę ból. Tworzony przeze mnie. Tworzony przez innych. Chyba moim życiem na razie będzie rządził ten ból. A to dopiero początek tego tygodnia. Dopiero początek....

Dzień pełen emocji

Tytułem tego posta jest "dzień pełen emocji". Dokładnie tak wyglądał mój wczorajszy godzinowo, ale dzisiejszy odczuciowo dzień.

Wstałam grzecznie o 9. Godzinkę się rozbudzałam, a potem z babcią na spacerek. Ponieważ były dni otwarte w szkole muzycznej pojechałam tam, aby zobaczyć się z dawnymi nauczycielami i trochę rozerwać. Zabawa była przednia. Wróciła do domu i zaczęłam się przygotowywać na oazę. Spotkanie ogólne miał ksiądz, ale takie głębokie. Już dawno takiego spotkania nie przeżyłam. Było ono o Duchu Świętym. Następnie spotkanie grupowe, również o tym temacie. Tuż po oazie sprężyłam się aby zdążyć na spotkanie z dziewczynami z drużyny w herbaciarni.

Było tam zarąbiście. Pomimo, że dwie dziewczyny się wykruszyły i została nas tylko trójka. Bania była na całego. Szisza i mate IQ oraz nasza trójka to była niebezpieczna mieszanka. Co myśmy tam robiły... sweet focie, tańce, a Ewe jeszcze fikołki ;D Zabawa na całego. Strasznie się ciesze że tam z nimi byłam. To było coś wspaniałego.

Prosto z herbaciarni pojechałam na czuwanie do parafii, w której uczęszczam na oazę. Była to kolejna genialna decyzja tego dnia. Bardzo się cieszę, że tam dotarłam. Trzy godziny modlitwy i czwarta godzina mszy. Pewnie dla nie których z was było by to nudne. Tyle siedzieć w ławce i klęczeć i się modlić... Ale to nie do końca tak wyglądało. Na początku były świadectwa i konferencja. Potem trochę śpiewów i modlitwa. Najbardziej jednak przeżyłam adorację. Autentycznie się na niej poryczałam. Powiedziałam wtedy wszystko, co mi leżało na sercu. Niczego nie ukrywałam. Nie było po co. Klęczałam i płakałam. Nareszcie sobie na to pozwoliłam. W trakcie tej modlitwy przedstawiłam również mój problem. I otrzymałam odpowiedź. Ba! Otrzymałam również niesamowitą pomoc. Słowa, które nie wiedziałam jak ułożyć same zaczęły się formować. Ja je tylko przelewałam na papier. Pod ekoniec mszy w trakcie uwielbienia rozpierała mnie energia. Pomimo tego że byłam padnięta energia we mnie buzowała. Śpiewałam i śpiewałam, czego efektem jest to, że teraz prawie straciłam głos. Ale nie szkodzi. Za tamte chwile oddałabym naprawdę dużo. Obecnie już leże łóżku i myślę o spaniu. Dzisiejszy dzień mnie wykończył...

Ześlij deszcz, ześlij deszcz...

Gorąco, parno, duszno. Niechże wreszcie zacznie lać, grzmieć... Cokolwiek! Mam po prostu dość. Jutro sobota. Oaza, spotkanie z dziewczynami w herbaciarni. Nareszcie :) Może uda mi się choć odrobinę wyspać. Może... Nie wiem.

Ufff

:)

Wyjaśniło się. Na szczęście. I w sumie nie było powodów do paniki.

Nadal padnięta. W domu mnie prawie cały dzień nie było. Po lekcjach uzupełnić matę, potem do muzyka sister zawieść nuty. Następnie 15 min w domu i z spotkanie z Menszem. Tak zwanie padam na ryj. A gdzie koniec dnia. Gdzie nauka, ogarnięcie domu? Jutro znowu na pierwszą lekcję i do tego to dodatkowa mata. Nie mam pojęcia, jak wstanę. Kolejny dzień na paracetamolu, bo głowa mi nawa jak tylko może. Zero sił, a tyle roboty. Jeszcze do tego sprawdzian z bioli. Nie chce się ktoś zamienić? Oczywiście ktoś, kto ma wolne. Mrrrr... Łóżeczko...

Nie wiem...

Hejka

Mam problem. Nie wiem co myśleć. Chyba znowu zaczynam panikować. Jestem do tego przemęczona. Z wyspania się nici. Dzisiaj moje koleżanki powiedziały mi, że widziały go na mieście z inną dziewczyną. Szedł z nią za rękę. Nie wiem co mam o tym myśleć. Do cholery, kocham go! Nie chcę sobie odpuścić! W niedzielę stwierdził, że wszystko co mi pisał było prawdą, ale teraz zachowuje się, tak jakby nie było! Nie wiem! Nie wiem! Nie wiem! A zmęczenie i zakwasy wcale nie pomagają. Zaczynam tracić chęć do życia. Mam nadzieję, że gdy się go zapytam, odpowie mi szczerze. Kocham go... Ale czy miłość moja do niego jeszcze ma sens?

Moje serce jest jak ognia żar
Moje słowa są jak wiatru szept
Szkoda, że dopiero teraz wiem,
Że nie warto jest kochać za dwoje

Nuuuudy...

Elo :D

"Dzień jak co dzień, dzień pod dniu" 

Dokładnie tak to dzisiaj wyglądało. Owszem, nie rutyna, ale nic specjalnego. Trochę się po wkurzałam  bo wczoraj wychowawczyni powiedziała nam że jest historia, na planie zastępstw było napisane że biologia, a dzisiaj okazało się że jednak religia. Pomieszanie z poplątaniem. W domu nudy jak diabli. Jedyną moją rozrywką jest męczenie się z moimi myślami i fakt, że muszę w końcu zdecydować o ważnej dla mnie rzeczy. Leszka w szkole nie było, więc nawet nie miałam z kim się powygłupiać, pogadać i pośmiać. A szkoda... Może za to jutro będzie :D
   

Marzenia a prawda

Witajcie ;)

Kolejny dzień dobiega końca. Zmęczenie daje się we znaki. A dzień, choć niby nie specjalny jednak taki jest. Rozmowa z mamą. Marzenia i przemyślenia. Z tego wszystkiego wyszło że chciałabym zacząć jeszcze raz. Ale tym razem od początku. Żeby Maciek się o mnie postarał. Żeby zabierał mnie na spacery, randki. Ale bez zbytniej bliskości. Gdzie najwyższym wyrazem uczuć by było przytulenie. Bez gg, bez esemesów. Może jedynie raz na jakiś czas krótka rozmowa telefoniczna. Za miast tego listy. Ale to chyba na razie tylko moje marzenia. I nic więcej. A rzeczywistość jest taka że jesteśmy przyjaciółmi.

Dobranoc lub dobrego dnia, w zależności o której godzinie to czytacie.