Pesymistka, realistka, optymistka?

Dość. Dość, dość, dość. Kim ja w końcu jestem. Trzy różne sytuacje, trzy różne zachowania. Niby są różne, ale łączy je jedna osoba - ja.

Nie zrobiłam klusek. Znowu mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Matka wstała, wściekła się, no bo obiadu nie ma, a ona do pracy. Bo wcześniej zjadłam z siostrą i tatą, i nikt nie upominał się, że jest głodny. A dwa ziemniaki, na trzy kluski się nie opłaca. Ale wielki krzyk. I wyrzuty. Znowu mam dość. Przestaję w tym widzieć sens. Mam dość starania się, aby było inaczej, walki o cokolwiek. O poprawę, której nie widzę od ilu... kilku lat? Nie mam siły, chęci. Po prostu już nie widzę sensu. Czysty pesymizm.

Napisałam wczoraj post do niego. Nie odezwał się. Nic nie powiedział, nie skomentował. A ja jednak dalej mam nadzieję. Że napisze, zadzwoni. Nadal mam nadzieję, że kiedyś znowu mnie pokocha. Że będzie. Ciągle wierzę, ufam. 99.9 % optymizmu.

Dzisiaj Bejbik zadał mi pytanie. Za ile czasu znajdzie sobie pracę. Na moje zapytanie po co, odpowiedziała, że aby zarobić kasę i się wyprowadzić. Od razu jej powiedziałam, że długo tak nie przeżyje. Nie da sobie rady. Nie z jej obecnym podejściem do życia, nauki życia. Nie z jej pracami w domu. Nie da rady. Wyglebi się na drugim, trzecim zakręcie. Realistka.

Kim w końcu jestem. Trzy sytuacje. A ja jedna. Trzy zachowania, a ja jedna. Już sama nie wiem. To są trzy sytuacje z dnia dzisiejszego.

Do Ciebie

Ten post jest skierowany specjalnie do Ciebie. Choć słowo pisane ma dla Ciebie małą wartość, to jednak nie mam odwagi Cię tego powiedzieć wprost. Dlatego piszę. Przepraszam za formę, przepraszam za ucieczkę. Wiedz jedynie, że jesteś dla mnie ważny. I że twój żart "nie chce być oskarżony o pedofilię więc cie nie przytule" zabolał. Nie chodzi tu o to, że zabolał, bo odmówiłeś i zraniłeś moją dumę. Bo to to tam... Najpierw coś Ci pokaże.

Na początek jedno pytanie o wielu zakończeniach, które zadałam miliony razy. Dlaczego? Dlaczego do chole? Dlaczego mi go tak brakuje, dlaczego on? Dlaczego on nie może zrozumieć? Dlaczego nie może mnie znowu pokochać? Tak rani mnie bardzo. Bardziej niż tym zerwaniem. Wtedy zranił mnie raz. Teraz rani ciągle i to mocno. Bo czuje się odrzucona, nie kochana. Moje serce jest wybrakowane. Czy on nie może zrozumieć ze rani mnie swoim widokiem, głosem, zachowaniem, dotykiem? Boli mnie to że on gdzieś tam jest a ja się czuje samotna. Pusta. Że on istnieje ale mnie nie akceptuje. Że gdzieś jest ale mnie nie kocha. Że istnieje, ale jest jak powietrze - do nikogo nie należy. A ja chciałabym aby kawałek jego serca należał do mnie. Bo kawałek mojego serca już należy do niego. A on go rani, odrzuca. A ja go nadal kocham, nadal ufam. Nadal pragnę jego obecności, bliskości. Żeby tu był. Nawet nie mówił. Tylko przytulił i dał wsparcie. Tęsknię za nim. Chcę wiedzieć, że jestem dla niego ważna, że mi ufa, że jestem dla niego niezastąpiona. Że mnie kocha, że niewyobraża sobie beze mnie życia. Że odwzajemnia moje uczucia. Że będzie. Nie koniecznie fizycznie, ale w sercu. Że jeśli będzie się coś działo pomoże, a przynajmniej okaże wsparcie. Że będzie. Że już nie muszę się bać. Bo on jest.

To moja modlitwa. A raczej monolog do Boga. Napisałam go po tym jak przez piętnaście minut płakałam na ramieniu Luny. Przez Ciebie. Zabolało to dzisiaj dlatego, że Cię potrzebuje. Dzisiaj szczególnie bo miałam doła i było mi smutno. Nie wiem czy zaobserwowałeś ale w trakcie mszy tylko raz się do Ciebie uśmiechnęłam. Kiedy się modliłam a Ty poszedłeś do zakrystii ja prawie płakałam. A przynajmniej miałam łze w oku. Byłam przygnębiona, a Ty nic. Nie powiem że ten dzień nie był wspaniały. Bo był. Choć Twoje uparcie... ;-) Ale było cudownie. I dziękuję. Jedynym czegoś jeszcze brakuje jest to przytulenie.

Nie wiem jak na to zareagujesz. Może zadzwonisz, napiszesz. Może to zignorujesz. A może stwierdzisz że przesadzam i masz dość. Dość mnie i zrywasz kontakt. Nie wiem. Chcę Cię tylko przeprosić za formę i że nie potrafię zapomnieć. A jeśli znowu Ci przyjdzie do głowy tłumaczenie że nie chcesz ze mną być bo mnie ranisz, to pamiętaj, że ja się ranie bardziej.

Za dużo

Noc minęła. Nastał ranek. Było wczoraj wspaniale. Refleksje ale i śmiech przy oglądaniu komedii. Trochę gorzej dzisiaj. Ledwo południe a ja już mam ochotę mordować. Dokładnie moją siostrę. Dzwoniła dzisiaj rano do Agi. Zaczęła opisywać jak się bawi na warsztatach. W trakcie tego opisu myślałam że ją strzele. Ma 18 lat i zachowuje się jak dziecko. Do tego co ona tam wyprawia doszły jeszcze wpisy z jej bloga. Mam ochotę tak jej dać w pysk, żeby się obróciła i obudziła ze snu w którym żyje. Jej teksty mnie doprowadzają do szału. Mam ochotę jej to wykrzyczeć w twarz. Tylko wiem że to nie pomoże. Do tego jeszcze dochodzą myśli o nim. I o tym ile jeszcze czasu. Dzisiaj na kortach uświadomiłam sobie jedno uczucie - zazdrość. O to że był z inną. Ale muszę to przeboleć. Jeszcze dziwniejszy jest fakt, że modliłam się o prawdziwego chłopaka, który by mnie kochał - dostałam jego. Potem przez jakiś okres modliłam się o uzdrowienie zostałam uzdrowiona. Zaczęłam się modlić o tego jedynego, prawdziwego, znowu się pojawił. Teraz się modlę o to, aby zrozumieć. Czy to on, czy ktoś inny. A jeżeli to on, to żeby on też to zrozumiał. Tylko pytanie, czy on mnie nadal kocha....

Rozmowa...

Dzisiaj nocuję u Agi. Fajnie, nawet bardzo. Noc bardzo sprzyja rozmowom i refleksjom. Wejrzeniem w siebie. Tylko to, co tam siedzi, może niekiedy przerażać. Uczucia, które rzekomo wygasły, jednak buzują. A myśli, które nie powinny istnieć jednak istnieją. Ale też można zobaczyć zmianę. Bardzo, bardzo dużą zmianę po tych rekolekcjach. Jednak taka rozmowa, jest potrzebna. Uświadomienie sobie, że może to jeszcze nie koniec, że potrzeba czasu. Więcej czasu. Że nawet jeśli by to miało trwać do końca świata, ja nie zrezygnuję. A przynajmniej na razie tego nie planuje. Tyle też się zmieniło. Moje podejście do mnie. Do tego, co robiłam. Ile rzeczy, błędów zrozumiałam i jaka jest we mnie wola, aby ich nie popełniać. Ile rzeczy starych bym zmieniła. Ale też ile zostawiła, choć z ograniczeniami. To jest wręcz nie możliwe, o ile ja znowu dojrzałam. Znowu. Ale teraz jedynie wiem, że warto czekać. I że to czekanie boli, ale jest tego warte. Aby narodziła się na nowo przyjaźń. Podstawa wszystkiego. Wszystkich relacji głębszych. I tylko mam nadzieję, że dam radę. A szacunek, jaki zyskałam do samej siebie w ciągu dwóch tygodni przebija starania wielu osób w ciągu minionego roku. Ale to chyba dobrze :)

Od szóstego do siódmego :) (+ świadectwo)

Szósty dzień jak rekolekcyjny co dzień. Jedna mała różnica - zaczynały się tajemnice bolesne. Niby aż tyle się nie działo, ale jednak. Trochę poważniejsze tematy, konferencje. O 15 codziennie Koronka do Bożego Miłosierdzia i po modlitwie wieczornej Silentium Sacrum. Tak po prawdzie dopiero wtedy rekolekcje nabrały charakteru. Choć trzeba było niekiedy interweniować, jak dziewczyny w czasie Silentium zachowywały się za głośno, ale :) Więc dzień trochę inaczej wyglądał, ale nie były to aż tak duże zmiany :)

Niedziela! Dzień Pański! I Nasza oaza miała oprawę muzyczno-liturgiczną Mszy :D Więc z samego rana szkoła śpiewu aby jakoś to brzmiało. Potem chyba Namiot Spotkania i Msza. Nie powiem, wyszło całkiem, całkiem :) Jak na to, że znaliśmy się tydzień, każdy miał prawie że inny głos, a męska część naszego "chórku" służyła w całości przy Ołtarzu, to wyszło wręcz genialnie. Dalej dało się poznać że to niedziela tylko po tym, że mieliśmy dłuższą przerwę poobiednią. Jednak najlepsze zdarzyło się wieczorem. Kiedy leżałam w łóżku, czytałam księgę Izajasza. Ksiądz przyszedł, zgasił światło (które oczywiście po chwili zostało znowu zapalone), dziewczyny się troszeczkę bardziej przyciszyły. Ja odłożyłam Pismo Święte, ułożyłam się wygodnie na kocyku i zaczęłam wspominać. Co było. Jak to wyglądało. Jak ja się czułam. Co przeżywałam. Po głowie chodziła mi piosenka, teraz nie wiem jaka, ale było tam, że Bóg jest mocny i/albo wielki. W trakcie tego "filmu" wspomnień zaczęłam się modlić. Oddałam to. Oddałam wszystko Bogu. Aby to wziął, przemieniał, zmieniał. Aby wziął moje serce i uzdrowił je. I tak też zrobił. Miałam w pewnym momencie taką przerwę. Lecz ona nie trwała dłużej niż minutę. Potem znowu zaczęłam płakać. Ale tym razem w tym płaczu była też ulga. Niesamowita, nie wypowiedziana ulga ale i dziękczynienie. Poczułam, że jestem wolna. Że tej rany już nie ma. Jest blizna, bardzo wypukła, jest jeszcze lekki ból, ale mogę z nim żyć. Funkcjonować. Poczułam, że się znowu otwarłam na miłość, która wypływa ze mnie, i która do mnie przypływa. To było i jest wspaniałe uczucie. I za to chwała Panu :)

Spotkanie

Nie wiem, jak wy, ale dla mnie wybycie z domu w wakacje jest równe powrotowi do normalności :) Więc wyszłam o 11.30. Wróciłam....po 21 :D Skoczyłam do jej rodzinnego miasta Siostry. Poszłyśmy do sklepu muzycznego, na rynek... Tak spokojnie się przejść porozmawiać. Później do domu, aby zdążyć na banę dalej. Pojechałam do sąsiedniego, choć prawie wcale mi nie znanego, miasta, gdzie się spotkałam z istotą bezosobową :) Musiała owa istota sobie kupić buty, a dla niej to nie takie łatwe. Ile ja się nasłuchałam, jak owa istota nie lubi zakupów, łażenia po sklepach. Że nie ten rozmiar, nie ten kolor.... Masakra! Gorzej niż ja! No ale po zwiedzeniu pierwszego piętra centrum handlowego, przejściu się dwa razy przez deptak i zwiedzeniu wszystkich sklepów obównicznych poszliśmy znowu do centrum handlowego. tym razem zjechaliśmy na piętro -1 do CCC. Okazało się że mają fajne zniżki. I tam wreszcie znaleźliśmy te buty. Adidasy. Poszliśmy do KFC, zjedliśmy, napiliśmy się i stwierdziliśmy, że idziemy na Mszę. Akurat odprawiał ją ksiądz, z którym byłam na oazie :D Po mszy poszliśmy do niego, porozmawialiśmy itd. Niestety nie wyrobiłam się na wcześniejszego busa, więc w domu byłam dosyć późno.

Ale dzień był genialny. Dziękuję za to ;* Wiele to dla mnie znaczyło :)

Dziwny dzień...

Dzień wyjątkowy i niezwykły. Nie dlatego że był jakiś niezwykle spektakularny. Był to jeden z najzwyklejszych dni. A jednak nie taki zwykły. Wstałam późno bo o 11. Poszłam do łazienki, na śniadanie zjadłam ciasto, które wczoraj z mamą uciekłam (piernik z cukinią), siadłam razem z tatą i siostrą na kanapie i oglądaliśmy film. Niestety on się skończył i trochę się było zabrać za obiad. Bardzo letni bo pod tytułem grill na oknie :-) wpierw rozpoczęły się poszukiwania grilla, oczywiście elektrycznego bo bezpieczeństwo przede wszystkim. Wczoraj mama zamarynowała dwa kilo mięsa. Poszło całe. Trzy osoby + dwa kilo grilowanego mięsa + zaziki = pusty grill i jeden kawałek mięsa dla mamy. Po obiadku siostra poszła spać a ja wyłożłam się znowu na kanapie. W pewnym momencie tata przejął pilot a ja się zmyłam z ebookiem do sypialni rodziców. W pewnym momencie poczułam się zmęczona, odłożyłam książkę i zasnęłam. Obudziłam się dwie, trzy (?) godziny później. Tata kazał mi dokończyć rozpakowywać zmywarkę i dalej dzień się już jakoś sam potoczył. Jedynym ważniejszym elementem tego dnia była jeszcze wieczorna Eucharystia.

Dlaczego ten dzień był taki niezwykły? To proste. Ja prawie nigdy nie śpię w dzień. Nie potrafię. Wiec to był taki mój mały cud. :-D

Czwarty i piąty dzień

Nom cóż. Po  Bożym Narodzeniu wszyscy byliśmy zmęczeni. No bo jak nie? Zabawa daje w kość. Późna modlitwa wieczorna i kąpiel też.  Wiec niezbyt chętnie podniosłam się rano z łóżka no ale trzeba się było ogarnąć. Jeszcze wieczorem nie zmazałam makijażu wiec rano już musiałam. Codzienny problem z  wyborem ciuchów. I typowy plan dnia. Niestety dokładnie nie określę co kiedy było, bo czas się zlewał.

Poranek był krótki. Szybki ogar, krótka rozgrzewka, modlitwa i śniadanie. Animatorzy przejęli dyżur zmywający i kazali nam się spakować. Określili jak mamy się ubrać, co na pewno zabrać i dali nam na to pół godziny czasu. O wyznaczonym czasie wszyscy zebraliśmy się przed budynkiem i podzieliliśmy się na grupy do aut. Ja trafiłam do auta z Patrycją, drugą Patrycją i muzyczną Weroniką, a autem kierował diakon. Po pół godzinnej jeździe dotarliśmy do celu naszej podróży-Cieszyna. Wyruszyliśmy do kościoła na Namiot Spotkania i Mszę. Tuż przed Mszą była krótka szkoła śpiewu, na której dowiedziałam się co będę grała, bo Wera poprosiła abym wzięła flet. Po skończonej Eucharystii była krótka historia owego kościoła i zwiedzanie. Tuż po Mszy skoczyłam do księgarni i kupiłam sobie moje własne Pismo Święte. Poszliśmy na zamek, byłam na wieży, która była okropna, bo miała bardzo wąskie, strome schodki, a ja byłam w moich ukochanych glanach... Nie wiem ile razy w trakcie wchodzenia i schodzenia dał mi się we znaki lęk wysokości i myślałam że zlecę, ale na szczęście u góry się czułam dobrze. Po zwiedzaniu wieży poszliśmy dalej. Do „wnętrza” banknotu 20 złotowego. Jak to możliwe? Jeśli się weźmie taki banknot i popatrzy na jego tył, to w lewym dolnym rogu widnieje rotunda. Byłam w jej środku. Dlatego byłam w środku owego banknotu. Dziwnie tam było... Zimno, ciemno i jeszcze echo... Ale przeżyłam :-) dalej podążyliśmy na rynek, gdzie dostaliśmy dwie godziny czasu wolnego. Spędziłam ten czas z Adamem. Byliśmy w księgarni, w zwykłym sklepie, potem usiedliśmy w kafejce połączonej z sklepem i rozmawialiśmy. Gdy zebraliśmy się wszyscy poszliśmy na granicę. Mieliśmy trochę śmiechu, bo ci, którzy chcieli mogli być w dwóch miejscach naraz. Ja oczywiście skorzystałam z tej szansy i byłam równocześnie w Polsce i Czechach :-D Po tym poszliśmy jeszcze do słynnej studni i wróciliśmy do ośrodka. Wszyscy zmęczeni, ale żywi :-P

Z kolejnych ciekawostek o mojej oazie - trzy na cztery animki były zaręczone, a jedna para narzeczonych była u nas na turnusie.

Okres pierwszy rekolekcji

No cóż. Postanowiłam, że opiszę Wam mój pobyt, ale w częściach :-) Dzisiaj pierwsze trzy dni, czyli do Bożego Narodzenia.

Pojechałam razem z rodzicami. Widok miejsca, dokładniej ośrodka był bardzo zaskakujący. No ale ok. Ogarnęłam się. Weszłam razem z rodzicami i koleżanką którą zawoziłam do środka i od razu dowiedziałam się kilku ciekawych rzeczy, a mianowicie że moją animką jest Ania, która zna moją siostrę, że diakon był trzy lata temu z moją siostrą na rekolekcjach i uznał że jesteśmy podobne (?!), że mam do wyboru pokój na piętrze 0 lub -1. Wybrałam z Martą pokój na -1 i zaniosłyśmy tam bagarze. (Moja walizka... taka jaką się zabiera na miesiąc, ale co tam...:-P ) ponieważ miałyśmy cztery godziny, gdy rodzice pojechali, wyskoczyłyśmy zobaczyć gdzie jest sklep. Niestety nic nie kupiłyśmy, bo była niedziela, ale grunt to rozpoznanie terenu xD Wróciłyśmy i zapoznałyśmy się z dziewczynami, które przyjechały. Okazało się że jedna gra na skrzypcach :-D  Gdy już się wszyscy zjechali o 18 rozpoczęła się nasza pierwsza wspólna kolacja, krótkie spotkania w grupach i zapoznawczy pogodny wieczór.

Pierwsze wstanie... masakra. A jeszcze gorsze ogarnięcie się w 20 min i wyrobienie na rozgrzewkę. Ale udało się. Później normalny oazowy plan, czyli szkoła śpiewu (dosyć drętwa, ale była to pierwsza szkoła, więc norma) i moje pierwsze próby grania na flecie po roku przerwy. Szkoła liturgii, Namiot Spotkania, Msza Święta, obiad, przerwa poobiednia, spotkania w grupach, pogodny wieczór, modlitwa wieczorna, kąpiel i 22 cisza nocna (gdyby jeszcze ją ktoś zachowywał).

Później było lepiej. Jak się wpadło w rytm rekolekcji, to już się leciało. Był to dzień nawiedzenia Świętej Elżbiety. Następnego dnia miało być Boże narodzenie. Na obiedzie mieliśmy losowanie umilaczków. Z tej okazji był wypad do, tym razem już czynnego, skepu. Malutkie zakupy typu zapas do życia na oazie i zakupy dla umilaczka. Potem w ramach przerwy poobiedniej jeszcze był wypad na boisko i trochę gry w siatkówkę. Reszta dnia mniej więcej tak jak dnia pierwszego.

Kolejny poranek i kolejne wyzwania. Tym razem trochę inne, bo trzeba było wybrać w co się ubrać na wigilię! Więc początek taki sam. W trakcie przerwy poobiedniej był czas na przygotowanie umilaczków. Po południu uroczysta msza, kolęda i wigilia. W końcu ubrałam się w zieloną sukienkę z koronką do pół uda, balerinki i pomalowałam rzęsy. Na wigilii było luz. Siedziałam obok Bartka. Podczas wigilii dostaliśmy również dziesiątki różańca. Przydatne, bo prawie na każdym spotkaniu w grupie odmawialiśmy dziesiątek. Czas ten szybko minął. Nie zauważyłam nawet, kiedy minęła godzina. Śmiech, radość i zabawa wypełniały moje myśli. I tak było aż do ranka następnego dnia.

Gdyby ktoś chciał wiedzieć to z uczestników były
-dziewczyny: Ola i Gosia, Wera, Marta, Asia, Nikolina, Pato, Zosia, Chomiczek, Ania, Ania-Ania, Natalia, Ja
-chłopacy: Bartek, Adam, Krzysiek,
-animatorzy: Ania, Wiola, Dominika, Dominik, Weronika
-księża: ks. Piotr i diakon Dawid
-przyjezdni: Agata, Marek, Piotrek, Mariola

W domciu

No i koniec. A może początek? :-)
Strasznie szybko to minęło. Czuję się jakbym tam nie spędziła nawet dnia. To minęło tak szybko... Bardzo dużo się również działo, nie powiem że nie. Gdybym miała teraz to wszytstko opowiadać to by minęły wieki. Ale powiem szczerze że teraz widzę w sobie i w swoim patrzeniu na świat dużą zmianę. Mały przykład. Oglądałam dzisiaj "Opowieści z Narnii: Książe Kaspian" i tyle teologi i podtekstów religijnych jeszcze nigdy tam nie widziałam. Fakt że Aslan czekał aż do momentu w którym Piotr wysłał Łucję, bo ona wierzyła że Aslan ich nie porzucił, aby poprosiła Aslana o pomoc, albo słowa: nie ze względu na twoją dumę ale na miłość twoich przyjaciół, gdy sprawił że Ryczypiskowi odrósł ogon... Nigdy tego nie widziałam, a dzisiaj to dostrzegłam. Kupiłam sobie nawet medalik szkaplerzny. A w ostatni dzień reko tuż przed wyjazdem przyjechał Bejbik i Aga. :-)  więc spędziłam cudowne dwa tygodnie. A teraz czuję że jestem w domu... :-D