Wartości

Gdzie się podziały tamte prywatki
Gdzie te dziewczyny, gdzie tamten świat
Gdzie się podziały nasze wspomnienia
Tamtych szalonych wspaniałych lat

Gdzie tamten świat. No właśnie.Gdzie nasze wspomnienia? Gdzie nasza radość? Gdzie nasza zabawa? Gdzie to, co było kiedyś ważne? Chyba obecnie na samym dnie. To, co kiedyś uważano za wartościowe - teraz jest niczym. A co z osobami, które chcą żyć jak kiedyś? Którym ten obecny świat wydaje się pozbawiony skrupułów, moralności i prawdy? Zostają zduszone, stłamszone przez ludzi. Co z ludźmi, którzy mają pasję, serce do czegokolwiek, na czym im zależy? Zostają zdeptani, zrównani z ziemią. Mądrość, wiedza, prawda, życie. To prawie nic nie warte w tym świecie slogany. I oczywiście oburzenie. No ale my przecież chronimy nasze życie. Wymyślamy nowe lekarstwa, bronimy się jak możemy, mamy policję itd. Ale czy chroniąc swoje życie palimy? Czy chroniąc swoje życie pijemy na umór i wściekliznę? Czy chroniąc swoje życie ćpamy? Czy chroniąc swoje życie popełniamy samobójstwo?

Odpowiedź nasuwa się sama.

Co raz więcej problemów. Moich i ludzi na których mi zależy. A które po części odbieram jako swoje. Kolejne koszmary w nocy. Kolejne "mam serdecznie dość i co z tego?". Kolejne próby życia w tym dziwnym, szalonym i okrutnym świecie. Kolejne awantury i kolejne maleńkie, prawie niewidoczne ranki na sercu. A w głowie tylko cichutkie słowa "Veni Sancte Spiritus"

Polski

Patrzę na rozgwieżdżone niebo i myślę sobie, że jestem takim maleńkim punkcikiem jak ta gwiazda. Że jest tyle osób w okół mnie, a ja jestem sama. Lubię czasem być tak melancholijną. Pomyśleć o sobie i innych ludziach. Ktoś zrobił zabawne odkrycie, że ludzie oddaleni o kilkaset kilometrów od siebie patrzą na tą samą gwiazdę. Pół świata widzi to samo w tej samej chwili. Cisza, bezruch, jak okiem sięgnąć tylko ja, granat nieba i gwiazdy na firmamencie. Uwielbiam takie chwile wyciszenia i spokoju. Takie momenty odpoczynku i refleksji. Ziemia jest tak wielka, a tak mała. Dokładnie jak gwiazda.... czy ja.

De ja vu

Nauczmy się żyć na nowo,
znowu obok siebie,
z wiarą, nadzieją, miłością,
Przeciwko całemu światu.

Niby wszystko po staremu, choć jednak nie

"Spoważniałaś, zmobilizowałaś się i znowu masz poczucie obowiązku". Powinnam się cieszyć, skakać z radości i wgl być szczęśliwa. Wreszcie wracam do normalności. Pochwaliła mnie nauczycielka, idę na olimpiadę z fizyki i matematyki. Zostałam wystawiającą w głównym składzie. Idealnie, perfekcyjnie. Znowu widuję się z ludźmi, na których mi zależy. Nic lepszego. A jednak.

Zaczynam tęsknić za chwilami, w których po prostu byłam szczęśliwa. Kiedy nie myślałam o szkole, obowiązkach tak bardo, że przysłaniały mi świat. Dzisiaj usłyszałam "wybacz, ale twój humor jest zbyt poważny". I to chyba znowu stało się prawdą. To o co walczyłam. Aby się trochę wyluzować. Nic nie daje. po raz kolejny słyszę słowa,o których o których wolałabym zapomnieć. I tak po prawdzie żałuję, że prawie nikt mnie nie chce poznać od innej strony. Tej, która jest żywa. Stara się udowodnić swoje racje, kłóci się niekiedy z rodzicami. Która ucieka na oazę, aby się chociaż chwilę pobawić. Chociaż moment być sobą. Tej innej osoby, która staje się wieczorami w pełni otwarta i melancholijna. Tej innej osoby, a jednak mnie. Teraz są naprawdę nieliczne chwile, kiedy jestem szczęśliwa. Małe kłótnie z Przyjacielem, rozmowy z Przyjaciółką. Krótkie chwile, które staram się zatrzymać, a które uciekają.

Chciałbym być sobą
Chciałbym być sobą wreszcie

Dobrze czy źle

Niby zrobiłam dobrze, pchnęłam całą maszynę. Więc dlaczego tak źle się czuję. Pomimo, że osoba, która nie miała wiedzieć o jednej rozmowie się o niej dowiedziała i stwierdziła, że nie jest na mnie zła, że w sumie dobrze zrobiłam. Więc dlaczego się czuję podle?! Dlaczego czuję się jakbym mimo wszystko nawaliła?! Dlaczego nawet stwierdzenie ważnej dla mnie osoby, której ta sprawa dotyczy, że jest ok mi nie pomaga?! Dlaczego znowu musiałam wszystko nakręcić? Dlaczego do niego napisałam? Dlaczego nie posłuchałam i się złamałam? Dlaczego znowu nawaliłam? :(  

Rozmowa

Oj dialogów pomiędzy mną a ludźmi ostatnio jest naprawdę dużo. Choć czy one coś wnoszą? Nie wiem. Może jedynie trochę mętliku, kolejnych tajemnic, kolejnych docinek na koncie i "siwych włosów". Dlaczego ostatnio nie stać mnie na konstruktywną rozmowę? Albo mam do kogoś, pretensje, albo się na kogoś wkurzam, albo mam do kogoś żal.... I ostatnio tylko na takich uczuciach żyję. Może powinnam się przestać po prostu odzywać, przestać wtrącać, żyć swoim życiem, nie patrząc na problemy innych. Tylko nie wydaje mi się to właściwe! Byłabym wtedy czysto egoistyczna. O ile już nie jestem. Dlaczego to wszystko musi być tak skomplikowane? Nie może być po prostu ustalony jeden idealny plan na życie, według którego możemy działać i czuć że to, co robimy jest ok? Dlaczego mam ciągle wrażenie jakbym robiła coś nie tak? Tylko nie mam pojęcia co. Chyba naprawdę powinnam się odciąć od ludzi. Może wtedy przestałabym ich i siebie ranić.

Zmęczenie

Ile można? No po prostu ile? Tydzień, miesiąc, rok? Przede mną jeszcze dziewięć miesięcy. Teraz zaczyna się okres, kiedy wszyscy chorują. Część klasy już siedzi w domach i się kuruje. I chyba im trochę tego zazdroszczę. Że rodzice im na to pozwalają. Mimo że mnie bolą wszyskie mięśnie, trochę gardło i jestem cała poobijana, ojciec mnie wysłał do szkoły. Mama jeszcze na dodatek udeżyła w moją hierarchię wartości dla wzmocnienia, więc już nie miałam wyboru jak się zebrać i iść.
                      "Cisza rośnie dzień po dniu
                        Gaśnie ogień naszych słów
                        Zamiast bliżej dalej nam
                        Już dość tego mam"